poniedziałek, 3 stycznia 2022

Perge - Catharsis


English version below
   Zespół Perge założyło dwóch przyjaciół: Matthew Stringer i Graham Getty. Jak sami piszą o sobie, "Perge powstało z ambicją odtworzenia emocji klasycznego rocka elektronicznego, typowego dla występów Tangerine Dream '74 - '86".    Naśladowców tego muzycznego fenomenu było już wielu, ale przyznaję, że nagrania Perge wyróżnia wysoka rzemieślnicza sprawność, pomysłowość i pasja.
  Ukazało się kilkanaście płyt będących dla fanów gatunku prawdziwą gratką. Niektóre nagrania ocierają się wręcz o plagiat hi hi, bardzo zadbano o wierność w zachowaniu barw, klimatu i budowy nagrań zgodnych z pierwowzorem. To sztuka sama w sobie - zagrać często skomplikowane w treści, wyrafinowane suity w taki sposób, aby można było rozpoznać źródło inspiracji. Moim zdaniem, duet Perge lepiej gra, niż obecny skład Tangerine Dream któremu po prostu brak jest świeżości. Nagrania Perge to też krok w stronę starych fanów, ciągle głodnych utworów w starym dobrym stylu. Zaspokajanie takich potrzeb na pewno wykracza poza zwykłą zabawę dźwiękiem. 
  Omawiana dziś publikacja ma pełny tytuł: Catharsis The Secret Tapes Volume 3 North America 1977. 
Jak nietrudno się domyślić inspiracją był niezwykły koncert Tangerine Dream - Encore. Matthew i Graham podjęli się dużego wyzwania.  Udało im się dobrze. Muzyka zawarta w czterech utworach Okefenokee Lane, Monoglot, Drywater Ravine, Dessert Cream nawiązuje do pierwowzorów w sposób nacechowany szacunkiem. Czasami improwizacje tylko ocierają się o oryginał, a niekiedy muzyka jest bardzo wierna starym nagraniom. Zadbano o dobrą jakość techniczną zapisu i szerokie stereo.   Zachowano klimat pełen tajemniczości i mroku. Jednak niekiedy ich solówki są mniej psychodeliczne, niż to co grał zespół Tangerine Dream. OK Każdy artysta zostawia w muzyce kawałek swojej duszy. Duet Perge kocha starą muzykę elektroniczną i pięknie kontynuuje jej tradycje. Słuchanie ich to wielka przyjemność i... podróż w czasie do najlepszych lat tego gatunku.  Sprawdźcie to sami na bandcamp zespołu: Perge 

  The Perge band was founded by two friends: Matthew Stringer and Graham Getty. As they write about themselves, "Perge was created with the ambition to recreate the emotions of classic electronic rock, typical of the performances of Tangerine Dream '74 - '86". There have been many followers of this musical phenomenon, but I must admit that Perge's recordings are distinguished by high craftsmanship, creativity and passion.

   A dozen or so albums have been released that are a real treat for fans of the genre. Some recordings are even close to plagiarism hi hi, great care has been taken to preserve the colors, atmosphere and construction of the recordings in line with the original. It is an art in itself - to play often complex, sophisticated suites in such a way that you can recognize the source of inspiration. In my opinion, the Perge duo perform better than the current Tangerine Dream line-up which is simply lacking in freshness. Perge's recordings are also a step towards old fans, still hungry for old-style songs. Satisfying such needs certainly goes beyond simply playing with sounds.

  The publication under discussion today is fully titled Catharsis The Secret Tapes Volume 3 North America 1977. As you can easily guess, the inspiration was the extraordinary Tangerine Dream - Encore concert. Matthew and Graham took on a big challenge. They did well. The music contained in four songs by Okefenokee Lane, Monoglot, Drywater Ravine, Dessert Cream refers to the original pieces in a respectful way. Sometimes the improvisations just touch the original, and sometimes the music is very faithful to the old recordings. Good technical recording quality and wide stereo were taken care of. An atmosphere full of mystery and darkness has been preserved. However, sometimes their solos are less psychedelic than what the band Tangerine Dream played. OK Every artist leaves a piece of his soul in music. The Perge duo loves old electronic music and continues its traditions beautifully. Listening to them is a great pleasure and ... a journey back in time to the best years of this genre. Check it out on the band's bandcamp: Perge 

  

niedziela, 2 stycznia 2022

Rolf Trostel - Live In Berlin 1983

 
English version below

 Rolf Trostel to bardzo wrażliwy artysta. Nagrał tylko kilka płyt które lubię w całości. Wydawnictwo Inselmusic" to była moja pierwsza płyta CD jaką kupiłem w sklepie Generator. To była w ogóle moja pierwsza płyta na kompakcie. Którą potem mi skradziono. No cóż. Mam nadzieję że podobała się kolejnemu właścicielowi. Wiele lat czekałem na nieznane mi nagrania Rolfa. I niedawno poznałem zawartość unikatowej płyty pt. Live in Berlin 1983. Koncert być może zarejestrowano z miejsc dla publiczności bo bardzo wyraźnie słychać aplauz, a wprawne ucho usłyszy komentarze fanów podczas cichszych fragmentów. Myślę że pochlebne i nikt się nie nudził, bo koncert był znakomity. Muzyka w swoim charakterze podobna do tego co można usłyszeć na "Two Faces", 'Der Prophet", nagrane rok wcześniej. Przyznaję jednak, że zdziwiłem się gdy usłyszałem rytmy i solówki bardzo podobne do tego co zagrał Klaus Schulze na Audentity. Serio. Nie wiem czy podobieństwo było zamierzone czy wynikało z użycia podobnego instrumentarium, ale to identyczne klimaty. No i ten sam znamienny rok 1983. Muzyka urozmaicona, reakcja publiczności żywiołowa. Ponad godzina podzielona na odcinki pt. "Pankenhallen" i "Kreuzkirche'. W sumie 8 ścieżek. Niemiecki kompozytor potrafi zagrać nostalgiczne (technikę którą wiele lat później rozwinął na "Narrow..") ale na tym koncercie przeważają utwory mające rytm, melodię i sekwencję. Trostel jest w znakomitej formie. Wszyscy się dobrze bawią, wyraźnie to słychać. 

Zastanawiam się tylko czy to nie bootleg, bo nie ma o nim nic na disclog ani Bandcamp Rolfa. No i czy aby na pewno nie grał tam Klaus Schulze?

Rolf Trostel is a very sensitive artist. He has only recorded a few albums that I like entirely. Inselmusic "it was my first CD that I bought in the Generator store. It was my first CD, which was later stolen from me. Well. I hope that the next owner liked it. I waited many years for Rolf's recordings, unknown to me. And recently I got to know the content of the unique album Live in Berlin 1983. The concert may have been recorded from the seats for the audience because the applause can be heard clearly, and a trained ear will hear comments from fans during quieter passages. I think it was flattering and nobody was bored, because the concert was excellent Music similar in character to what can be heard on "Two Faces", "Der Prophet", recorded a year earlier. However, I admit that I was surprised when I heard rhythms and solos very similar to what Klaus Schulze played on Audentity. Seriously. I don't know if the similarity was intentional or it resulted from the use of similar instruments, but the atmosphere is the same. And the same significant year 1983. Varied music, spontaneous reaction of the audience. Over an hour divided into episodes Fri. "Pankenhallen" and "Kreuzkirche". 8 tracks in total. The German composer can play nostalgic (a technique he developed many years later on "Narrow ..") but this concert is dominated by pieces with rhythm, melody and sequence. Trostel is in great shape. Everyone is having a good time, you can hear it clearly.
 I'm just wondering if it's a bootleg, because there is nothing about it in disclog or Rolf's Bandcamp. And is Klaus Schulze not playing there?

sobota, 1 stycznia 2022

Gert Emmens - Time Portal Chronicles


English version below

   Gert Emmens to znany holenderski muzyk grający łagodną muzykę elektroniczną, czasami progresywnego rocka. Wydał około 30 płyt, niektóre z przyjaciółmi.       Wymienię takich jak Ron Boots, Ruud Heij czy Cadenced Heaven. To bardzo zdolni ludzie i ich wzajemne oddziaływanie doprowadziło do powstania wielu interesujących nagrań. Jednak niezależnie od kolaboracji, solowe płyty Emmensa zawsze warto poznać bliżej.   Najnowszy taki projekt to "Time Portal Chronicles". Zawiera przede wszystkim kilka długich utworów które zbudowane są w charakterystyczny dla autora sposób: tajemnicze rozwinięcie, budowanie nastroju, wprowadzenie miłej dla uszu sekwencji, a potem romantycznej melodii i perkusji. Bo jak Gert przyznał mi w wywiadzie - jest romantykiem. Jak pewnie wszyscy jego fani. Treść tych nagrań nie odbiega od wysokiego standardu jaki kiedyś Emmens osiągnął i chociaż niczym specjalnym nie zaskakuje, to jest pewnego rodzaju fenomenem. Co mam na myśli? Fakt że ta muzyka, choć podobna do poprzednich wydawnictw przyciąga uwagę niczym ciekawy film i dostarcza radości. Czyli jak w przypadku niektórych innych wykonawców jest to forma muzykoterapii. Powoduje ogólne rozprężenie organizmu, wyciszenie, ukojenie. Czy to na skutek hipnotycznych sekwencji czy ciepłych melodii? Osądźcie to sami. 
  Gert Emmens is a famous Dutch musician who plays soft electronic music, sometimes progressive rock. He has released about 30 albums, some with friends. I will mention the likes of Ron Boots, Ruud Heij or Cadenced Heaven. These very talented people and their interaction with each other have led to the creation of many interesting recordings. However, regardless of the collaboration, Emmens' solo albums are always worth getting to know better. The latest such project is "Time Portal Chronicles". First of all, it contains a few long pieces that are built in a way characteristic for the author: a mysterious development, building a mood, introducing a sequence pleasant to the ears, and then a romantic melody and percussion. Because, as Gert admitted in an interview, he is a romantic. As surely all his fans do. The content of these recordings does not differ from the high standard that Emmens once achieved and although it does not surprise with anything special, it is a kind of phenomenon. What I mean? The fact that this music, although similar to previous releases, attracts attention like an interesting movie and brings joy. So, as in the case of some other performers, it is a form of music therapy. It causes the overall relaxation of the body, calming down and soothing. Is it because of the hypnotic sequences or the warm melodies? Judge it for yourself.


czwartek, 30 grudnia 2021

Jean Michel Jarre Live in Notre Dame VR 31.12.2020


English version below

 Prawie rok temu fani klasycznej odmiany muzyki elektronicznej mieli możliwość wysłuchać i bawić się przy spektakularnym widowisku. Jean Michel Jarre przygotował wirtualny koncert „Welcome To The Other Side”, inspirowany wnętrzami paryskiego zabytku, czyli Kaplicy Notre-Dame.   Połączenie występu na żywo z komputerowymi projekcjami zabytkowego obiektu robiło wrażenie. Imprezie towarzyszyło też wzniosłe przesłanie nadziei na przyszły rok. W materiałach reklamowych można było przeczytać o "symbolu siły który nas łączy i hołdzie dla światowego dziedzictwa". Zostawię te wielkie słowa bez komentarza. Bardziej skupię się na muzyce którą zaproponował Ambasador Dobrej Woli UNESCO -Jean Michel Jarre. 

 Cóż, pierwszych kilka minut to była mroczna, trzymająca w napięciu muzyka. Bardzo taką lubię. Potem jednak napięcie opadło, a francuski muzyk zaproponował publiczności muzykę do tańca, niczym nieskrępowaną zabawę. Czy ten pomysł zyskał twoje uznanie? Być może niektórzy ze starych fanów byli zawiedzeni oczekując czegoś bardziej ambitnego? Ale bez wątpienia Jarre pozyskał sobie nowych zwolenników z młodszego pokolenia. Muzyka miała konkretny użytkowy cel - dostarczyć rozrywki. Francuski kompozytor oprócz talentów muzycznych ma również wyczucie biznesowe i po prostu dostosował się do obecnych wymagań i trendów. Podobno koncert obejrzało 75 milionów ludzi. Dla bardziej wymagającego słuchacza Jean-Michel kilka miesięcy później wydaje ciekawy projekt Amazonia. Cały koncert „Welcome To The Other Side” jest dostępny na Blu-Ray, CD i winylu i wierni fani mogą nabyć te materiały. A ja być może kiedyś wrócę do płyty "Amazonia" i napiszę o niej parę słów.

  Almost a year ago, fans of the classic variety of electronic music had the opportunity to listen to and enjoy a spectacular show. Jean Michel Jarre prepared a virtual concert "Welcome To The Other Side", inspired by the interiors of the Parisian monument, ie the Notre-Dame Chapel. The combination of a live performance with computer projections of the historic building was impressive. The event was also accompanied by a sublime message of hope for the next year. In the advertising materials you could read about "the symbol of strength that unites us and a tribute to the world heritage". I will leave these big words without comment. I will focus more on the music proposed by the UNESCO Goodwill Ambassador Jean Michel Jarre.

  Well, the first few minutes it was dark, suspenseful music. I like it very much. Then, however, the tension eased, and the French musician offered the audience music for the dance, uninhibited fun. Has this idea gained your approval? Perhaps some of the old fans were disappointed to expect something more ambitious? But Jarre undoubtedly gained new followers from a younger generation. Music had a specific utility purpose - to provide entertainment. The French composer, apart from musical talents, also has a business sense and has simply adapted to the current requirements and trends. Apparently, the concert was watched by 75 million people. For a more demanding listener, Jean-Michel publishes an interesting project Amazonia a few months later. The entire "Welcome To The Other Side" concert is available on Blu-Ray, CD and Vinyl, and loyal fans can purchase these materials. Perhaps someday I will come back to the album "Amazonia" and write a few words about it.

Jarre Live



środa, 29 grudnia 2021

Steve Dinsdale - Light & Dark 2018

 


English version below

 Brytyjski muzyk Steve Dinsdale od ponad 30 lat działa na muzycznej scenie. Najbardziej znany jest z formacji RMI - zespołu o dość dziwnej nazwie Radio Massacre International. Pod tym szyldem wydano sporo muzyki, zazwyczaj na nośniku CD-ROM i bardzo często są to koncerty. Improwizacje na żywo wydają się być ulubionym zajęciem członków zespołu. Przyznaję że dobrze się słucha dyskografii RMI i grupa ma wielu zagorzałych fanów. Co jakiś czas Steve Dinsdale wydaje solowy projekt i właśnie jestem po przesłuchaniu płyty Light and Dark z roku 2018. Tytuł może wydawać się bezpretensjonalny ale zawartość czyli sześć krótkich utworów (EP) jest dość wyrafinowana. Bardzo różnorodne formy słychać już w pierwszym utworze - elektryczne gitary, melotron, efekty taśmy (Dark Time), ambitne eksperymenty (Dark Chambers), ale też przystępne melodie (First Light). To piękny utwór, chwytający za serce. Steve lubi używać tradycyjnej perkusji jak i dźwięków fortepianu. Muzyka pełna jest pomysłów. Autor z wyczuciem stylu miesza dźwięki we właściwych proporcjach. Dzięki temu słuchacz otrzymuje interesujące i wartościowe muzyczne treści. Ostatni utwór pod tytułem 'Ibiza' - jest lekki i rześki jak chłodny wiatr w upalny dzień, to doskonałe podsumowanie krótkiej całości. Niesamowite.. Jak on to robi? Wielki szacunek dla artysty.

  British musician Steve Dinsdale has been active in the music scene for over 30 years. He is best known from the RMI formation - a band with a rather strange name Radio Massacre International. A lot of music has been released under this banner, usually on CD-ROM, and very often these are concerts. Live improvisations seem to be a favorite activity of the band members. I admit that the RMI discography is good to listen to and the group has a lot of die-hard fans. Every now and then Steve Dinsdale releases a solo project and I'm just after listening to the 2018 album Light and Dark. The title may seem unpretentious but the content of six short tracks (EP) is quite refined. You can hear a variety of forms already in the first track - electric guitars, melotron, tape effects (Dark Time), ambitious experiments (Dark Chambers), but also accessible melodies (First Light). It is a beautiful piece, touching the heart. Steve enjoys using traditional drums as well as piano sounds. Music is full of ideas. The author mixes sounds in the right proportions with a sense of style. As a result, the listener receives interesting and valuable musical content. The last track, entitled 'Ibiza' - is light and crisp like a cool wind on a hot day, it is a perfect summary of a short whole. Amazing .. How does he do it? Great respect for the artist.

niedziela, 26 grudnia 2021

John Carpenter's - Escape from New York


 English version below
 W 1981 roku ukazał się film pod tytułem "Ucieczka z Nowego Jorku". Amerykański reżyser John Carpenter stworzył dość mroczna historię w której główną rolę zagrał Kurt Russell. Jego antybohater - Snake Plissken - ma za zadanie uwolnić prezydenta USA z rąk przestępców którzy zamieszkują Manhattan zamieniony w więzienie. Ciekawej fabule towarzyszyła charakterystyczna muzyka skomponowana przez reżysera Johna Carpentera. Udowodnił w ten sposób że jest nie tylko sprawnym reżyserem, ale również zdolnym kompozytorem. Większość utworów bazuje na dźwiękach wydobywanych z syntezatorów. Świetnie pasują one do futurystycznej oprawy filmu. Pochody linii basowych doskonale podkreślają napięcie towarzyszące wydarzeniom, a długie pady dodają uczucie odrealnienia, niesamowitości. Proste melodie na tle skromnych sekwencji robią lepsze wrażenie niż tradycyjna orkiestra symfoniczna której całe szczęście nie ma na tym soundtracku. Podobać się mogą też nieskomplikowane bity i efekty "clap" bo ten film to jest przecież kino rozrywkowe. Tak, ten materiał to po prostu dobry film i dobra muzyka. 

Płyta CD do tego obrazu to przynajmniej trzy różne wersje i ponad 50 wydań w różnych krajach.  Po blisko 20 latach od premiery filmu, w roku 2000, John Carpenter i Alan Howard opracowali nowe, rozszerzone wydanie płyty. Alan szczegółowo opisuje ten proces na okładce. Oprócz znanych motywów dodano siedem wcześniej nie publikowanych ścieżek, a niektóre fragmenty można usłyszeć w innej aranżacji. Na keybordzie w utworze Engulfed Cathedral gra Pamela Smith, a w utworze The Duke Arrives na gitarze zagrał Tommy Wallace. Jako przerywniki umieszczono też sporo zabawnych dialogów bohaterów, między innymi Lee Van Cleefa którego pamięci poświęcono ten album.
Znakomite wydawnictwo!

  In 1981, the movie "Escape from New York" was released. American director John Carpenter has created a rather dark story in which Kurt Russell played the main role. His anti-hero - Snake Plissken - is to free the US president from the hands of criminals who live in Manhattan turned into a prison. An interesting plot was accompanied by characteristic music composed by director John Carpenter. In this way he proved that he is not only an efficient director, but also a talented composer. Most of the songs are based on sounds extracted from synthesizers. They fit perfectly into the futuristic setting of the film. The bass line runs perfectly emphasize the tension accompanying the events, and the long pads add a feeling of unreal, weirdness. Simple melodies against the background of modest sequences make a better impression than the traditional symphony orchestra which is fortunately not featured on this soundtrack. You can also like the uncomplicated beats and "clap" effects because this movie is after all an entertainment cinema. Yes, this material is just a good movie and good music.
 The CD for this painting is at least three different versions and over 50 editions in different countries. Nearly 20 years after the film's premiere, in 2000, John Carpenter and Alan Howard developed a new, extended release of the album. Alan details the process on the cover. In addition to known themes, seven previously unpublished tracks have been added, and some excerpts can be heard in a different arrangement. Pamela Smith plays the keyboard on the song Engulfed Cathedral and Tommy Wallace on the guitar on The Duke Arrives. As cutscenes, there are also a lot of funny dialogues of the characters, including Lee Van Cleef, whose memory this album is dedicated to.
 A great release!

sobota, 25 grudnia 2021

Johannes Schmoelling & Robert Waters -Zeit ∞? Live in Oirschot 2018


 

Johannes Schmoelling & Robert Waters -Zeit ∞?
English version below
 Muzyka koncertowa to specyficzny rodzaj emocji. Wykonawcy chwalą sobie kontakt z publicznością a  audytorium bardzo intensywnie przeżywa to co płynie do nich z podium. Dobry zapis koncertu to nie zawsze satysfakcjonująca sprawa, jednak nagrania o której dzisiaj piszę są najwyższej próby. 
 10 listopada 2018 roku w Holandii miało miejsce wspaniałe wydarzenie. W Centrum Kultury Oirschot - De Enck - zagrało dwóch utalentowanych artystów: Johannes Schmoelling i Robert Waters. Występ ten był pretekstem do podsumowania ponad 30 lat muzycznych doświadczeń austriackiego kompozytora.   Wszystkie nagrania zostały pieczołowicie zarejestrowane w formie audio i wideo. Wydawnictwo zawiera dwie płyty audio i cztery płyty DVD.  Kompozycje z solowych płyt Johannesa, wybrane utwory zespołu Tangerine Dream w nowej aranżacji, a nawet hołd oddany klasykowi muzyki poważnej. Dźwięki które słychać z Theater De Enck to prawdziwa uczta dla uszu melomana. Zawsze byłem zdania że dobrą muzykę można poddać ponownej aranżacji i tak się też stało w przypadku opisywanego koncertu. Nagrania brzmią inaczej niż w oryginalnej wersji ale równie dobrze. I to jest piękne. Wszystko jest tu na swoim miejscu: przestrzeń stereofonia, aplauz publiczności. Pełny profesjonalizm i sztuka. Jestem szczęśliwy że mogłem poznać ten materiał i do niego wracać. Wnikliwych fanów ciekawych na jakim sprzęcie grali panowie, zapraszam na stronę discog.com, a chętnych do zakupu wydawnictwa na stronę groove.nl 
Naprawdę warto!
  Concert music is a specific kind of emotion. The performers appreciate the contact with the audience and the audience very intensely experiences what flows to them from the podium. A good recording of the concert is not always a satisfying matter, but the recordings I am writing about today are of the highest quality.
 On November 10, 2018, a great event took place in the Netherlands. Two talented artists played at the Oirschot Cultural Center - De Enck -: Johannes Schmoelling and Robert Waters. This performance was a pretext to summarize over 30 years of musical experience of the Austrian composer. All recordings were carefully recorded in the form of audio and video. The release includes two audio discs and four DVDs. Compositions from Johannes' solo albums, selected pieces of the Tangerine Dream band in a new arrangement, and even a tribute to the classic of classical music. The sounds that can be heard from Theater De Enck are a real feast for the ears of music lover. I have always believed that good music can be rearranged, and that is what happened in this concert. The recordings sound different than in the original version, but just as well. And this is beautiful. Everything is in its place here: the stereophony space, the applause of the audience. Full professionalism and art. I am happy that I could get to know this material and come back to it. Insightful fans interested in what equipment the gentlemen played on, please visit discog.com, and those willing to buy the publishing house, visit groove.nl
 Really worth!

poniedziałek, 20 grudnia 2021

Biosphere - The Petrified Forest

 


English version below
 Geir Jenssen jest jednym z tych muzyków, którzy w fascynujący sposób poszerzają odbiór muzyki o nowe doznania. Jego projekt Biosphere przysporzył mu zwolenników na całym świecie To minimalistyczna muzyka wywołująca maksymalne emocje. Norweski kompozytor wydał wiele znaczących dla gatunku płyt: Microgravity, Patashnik, Insomnia, Substrata to miód dla uszu. Potem były jednak nagrania które sugerowały wypalenie artysty.
  W 2017 roku ukazuje się mini album The Petrified Forest inspirowany starym kryminałem o tym samym tytule. I powiem szczerze: to doskonała muzyka. Geir znajduje równowagę, złoty środek między muzyką ambitną a komercyjną.. Przystępne nagrania które nie wymagają wyrafinowanego odbiorcy, ale same w sobie są wartościowe. Doświadczony kompozytor dobrze wie co chce przekazać i robi to znakomicie.. Posługując się charakterystycznymi dla siebie środkami wyrazu kreuje kolejny piękny świat brzmień znanych ale ciągle urzekających. Zapraszam na jego stronę Bandcamp. https://biosphere.bandcamp.com/album/the-petrified-forest-6-track-mini-album 
English:
Geir Jenssen is one of those musicians who in a fascinating way expand the reception of music with new sensations. His Biosphere project won him followers all over the world. Minimalistic
 music that evokes maximum emotions. The Norwegian composer has released many albums significant for the genre: Microgravity, Patashnik, Insomnia, Substrata is honey to the ears. But then there were recordings that suggested the artist's burnout.

 In 2017, the mini-album The Petrified Forest is released, inspired by the old crime story of the same title. And I will be honest: this is great music. Geir finds a balance, the golden mean between ambitious and commercial music. Affordable recordings that do not require a sophisticated audience, but are valuable in themselves. An experienced composer knows well what he wants to convey and he does it brilliantly. Using his characteristic means of expression, he creates another beautiful world of well-known but still captivating sounds. https://biosphere.bandcamp.com/album/the-petrified-forest-6-track-mini-album Please visit his Bandcamp page.

środa, 3 listopada 2021

Steve Jolliffe Lost and Returned



 English version below

  W latach 70. ubiegłego wieku klasyczna muzyka elektroniczna była czymś nowym i urzekającym. Tacy kompozytorzy jak Jarre czy Vangelis do dziś mają wielu fanów, chociaż nie wydają już oni tak spektakularnych, odkrywczych albumów jak dawniej. Niektórzy odeszli w niebyt jak Edgar Froese, inni chorują w artystycznej lub fizycznej niemocy. 

 Inaczej ma się sprawa z muzyką jaką proponuje Steve Jolliffe. Ten niezwykle utalentowany Anglik od wielu lat regularnie wydaje nowy materiał na bardzo wysokim poziomie. Autorskie płyty cd-rom czy też pliki ze swoją muzyką sprzedaje za pomocą internetu, idąc niejako z duchem czasu. Płyta Lost and Returned wydana w tym roku jest bardzo dobra. Jolliffe po mistrzowsku tworzy kolaże brzmień instrumentów klasycznych z nowoczesną elektroniką wprowadzając słuchacza w rodzaj pozytywnego transu. Niezależnie od instrumentu dominującego w danej chwili, Steve uwodzi odbiorcę siłą swojej artystycznej wizji. Tworzy klimat któremu trudno się oprzeć. Zaprasza w podróż pełną tajemnic i akustycznych niespodzianek. Powstaje przestrzeń którą wypełnia sztuka. Kontakt z nią wzbogaca wnętrze melomana i dostarcza satysfakcji. Prawdziwa muzykoterapia którą należy regularnie stosować. Zachęcam do zapoznania się z tą muzyką, adres do strony Steva podaję poniżej. 

td78@mail.com 

https://stevejolliffe.wixsite.com/steve-jolliffe

  In the 1970s, classical electronic music was something new and captivating. Composers such as Jarre or Vangelis still have many fans, although they do not release such spectacular, revealing albums as before. Some have fallen into oblivion like Edgar Froese, others are ill with artistic or physical infirmity.

    The situation is different with the music proposed by Steve Jolliffe. This extremely talented Englishman has been regularly releasing new material at a very high level for many years. He sells his original cd-roms or files with his music via the Internet, keeping up with the times. Lost and Returned released this year is very good. Jolliffe masterfully creates collages of sounds from classical instruments with modern electronics, introducing the listener to a kind of positive trance. Regardless of the instrument that dominates at the moment, Steve seduces the viewer with the power of his artistic vision. It creates an atmosphere that is difficult to resist. It invites you on a journey full of secrets and acoustic surprises. A space is created which is filled with art. Contact with her enriches the music lover's interior and provides satisfaction. Real music therapy that should be used regularly. I encourage you to familiarize yourself with this music, the address to Steve's website is provided below

https://stevejolliffe.wixsite.com/steve-jolliffe


niedziela, 31 października 2021

Tomasz Pauszek Syntharsis





 Internet to medium w którym dzieją się czasami dziwne rzeczy. Trochę przypomina wielki magazyn wypełniony po brzegi różnorodnym towarem. Poszukiwacz wysmakowanych brzmień generowanych przez cyfrowe i analogowe syntezatory ma do dyspozycji duży wybór płyt. Tak wielki, że problemem może być odszukanie spośród masy rzeczy pospolitych, najbardziej wartościowych dokonań. Do tych ostatnich zaliczam twórczość Tomasza Pauszka. Chciałbym zwrócić uwagę czytelnika na jego debiutancką płytę "Syntharsis". 

 Dostępny na bandcampie cyfrowy album był pierwotnie wydany w 2001 roku. Osiem utworów miało być zapewne przekrojem możliwości 23 letniego wówczas kompozytora, wyrazem jego fascynacji, oraz popisem niebanalnej wyobraźni. Chęć pokazania palety środków wyrazu i nabytych umiejętności była ważniejsza niż powstanie albumu koncepcyjnego, na takie przyszedł czas później. Jednak słuchając Syntharsis trudno odczuć jakiś niedosyt, nie ma na co narzekać. To różnorodna, pomysłowo zaaranżowana elektronika. Tomasz nie jest kolejnym kopistą J.M. Jarre'a. Ma większe ambicje i umie je zrealizować. W tyglu syntetycznych emocji miesza bardzo różne odcienie muzyki udowadniając tym swoją wrażliwość. Udany debiut nie był jednorazowym aktem, o czym świadczą kolejne wydawnictwa i lata w których tworzył nowe muzyczne światy. Mam nadzieję jeszcze o nich wspomnieć. Poniżej link do omawianej płyty:

https://tomaszpauszek.bandcamp.com/album/syntharsis

poniedziałek, 21 grudnia 2020

Sequentia Legenda - Beyond the Stars


 Francuski kompozytor muzyki elektronicznej Laurent Schieber nagrywa swoją muzykę pod artystycznym pseudonimem Sequentia Legenda. Można ją znaleźć i kupić na platformie bandcamp, gdzie udostępnia około 20 wydawnictw. W 2020 roku wydaje interesującą płytę "Beyond the Stars". Jej zawartość dobrze określa termin "berliner schule". Podejście do muzyki jakie proponował kiedyś Klaus Schulze, miało swoich kontynuatorów. Do najbardziej znanych w naszym kraju należą Bernd Kistenmacher i Mario Schonwalder.   Laurent, podobnie jak jego znakomici koledzy, kieruje swój przekaz do miłośników brzmień wyrafinowanych. Powoli buduje nastrój, dobiera tajemnicze, nostalgiczne dźwięki, aby stopniowo wprowadzić słuchacza w błogostan, rodzaj totalnej muzycznej relaksacji. W jego artystycznym credo można przeczytać: "Muzyka pozostaje dla mnie wektorem Nadziei i Miłości". To bardzo pozytywne przesłanie,  również dla romantyków. Trzy rozbudowane kompozycje niejednego melomana wyniosą na wysokie poziomy emocjonalnych doznań. Kto wie, może nawet poza gwiazdy? 

 Dla kolekcjonerów ciekawostek: W pierwszej kompozycji "Experimental" towarzyszy muzykowi perkusista Tommy Betzler, znany ze współpracy z Klausem Schulze.
link do płyty:





niedziela, 20 grudnia 2020

Vangelis Juno to Jupiter



 Vangelis w 2020 roku kończy 77 lat. Jesienią ukazuje się najnowsze wydawnictwo uznanego artysty, zawiera prawie 20  kompozycji. Czego mogą spodziewać się fani bardzo lubianego Greka? W internecie o tej muzyce można przeczytać: 

"Zainspirowana przełomową misją sondy kosmicznej Juno NASA i trwającą eksploracją Jowisza, 'Juno to Jupiter' to wielowymiarowa podróż Vangelisa przez muzykę elektroniczną, progresywną, ambient, techno, orkiestrową i wokalną. W projekcie występuje sopranistka Angela Gheorghiu oraz dźwięki z kosmosu nagrane przez NASA".

Jakie refleksje przychodzą mi do głowy po wysłuchaniu tych nagrań? 

  Płyta jest dość nierówna, poszczególne utwory zazwyczaj krótkie, rzadko przekraczają 5 minut. Całości brak spójności. Na początek mamy rozmowy pracowników NASA (?)  czyli "Atlas Push", rzeczywiście brzmi to atrakcyjnie, ale i wtórnie. Potem lekki "Inside our perspective" z przewodnim beatem który mógłby wygenerować przeciętny użytkownik Abletona.  Dalej (Out in Space) Vangelis uderza w bardziej ambitne tony podnosząc wartość przekazu, ale  ponownie kończy kompozycję nie rozwijając jej zbytnio. Czwarty track  "Juno's quiet determination" w ciekawy sposób buduje napięcie i ucieszy nawet najbardziej wymagających słuchaczy. I tyle atrakcji... Przez kolejne minuty stary mistrz używając doskonałe znanych jemu i słuchaczom narzędzi w postaci bębnów i partii instrumentów smyczkowych, kreśli podniosłe, symfoniczne historie jakie pisał od wielu lat... Nie ma już żadnych niespodzianek. Artysta ma prawie 80 lat, nie ma sensu wymagać od niego cudów.  Partie Angeli  Gheorghiu słychać bodajże w trzech utworach, jeśli ktoś to lubi, proszę bardzo. 

Podsumowując: płyta nie jest zła, to kawał dobrego rzemiosła. Ja jednak wolę Vangelisa bardziej rockowego, eksperymentującego, a tej edycji bliżej do ostatnich jego prac. 


czwartek, 8 sierpnia 2019

Tangerine Dream - Underwater Sunlight


   "Underwater Sunlight" to powszechnie lubiana płyta Tangerine Dream. Nagrana w 1986 roku, jest szczególna pod wieloma względami. Ciekawie wypowiedział się o niej redaktor internetowych audycji pt. "Czarno-białe klawisze" (Pro -Radio) - Jerzy Kapała: 
    "Dla mnie to doskonały album i śmiało można nazwać go cezurą, gdzie ewidentnie kończy się post-klasyczne granie Mandarynek. Post-klasyczne - zapoczątkowanie na Tangramie i pojawiające się już tylko wyrywkowo na późniejszych płytach. Wyjątkowy album, po wcześniejszym, zdecydowanie niższych lotów Le Parcu i zalewie soundtracków, płyta przemyślana, której daje się słuchać w zachwycie od początku do końca! To charakterystyczne, że kiedy w zespole pojawia się nowy członek powstaje album co najmniej dobry, a nawet wybitny. Świeża krew w postaci młodego Haslingera, któremu Edgar oddał praktycznie całe gitarowe pole, odcisnęła bardzo duży wpływ na tym albumie. Ale decydujące piętno - nie mam wątpliwości - duet F-F! Zwracam uwagę na opublikowane w 1996 roku na piątej płycie "The Dream Roots Collection" nagrania, które powstały, kiedy TD, po odejściu Schmoellinga, znowu przez pewien czas pozostał duetem - dodać tam gitarę Haslingera i w zasadzie mamy drugą płytę "podwójnego" albumu Underwater Sunlight ;) PS. Pieśń wieloryba - arcydzieło i to stuprocentowe dzieło Edgara".
   Rzeczywiście, trudno nie być pod urokiem tych pastelowych nagrań. Muzykom wspaniale udało się połączyć nostalgiczne klimaty (Song Of The Whale), przystępność brzmień (Dolphin Dance) z pasją i ogniem (Ride On The Ray). Poezja muzyki - polecam!



piątek, 2 sierpnia 2019

36 - Black Soma

    

     Muzyka ambient ma to do siebie, że zazwyczaj pozbawiona jest wyraźnego, indywidualnego piętna.  Kompozytorzy tworzą dźwiękowe plamy skupiając się na budowaniu nastroju. Misternie ingerują w ciszę, która sama często jest swoistym sacrum. Lubię szukać takich nagrań, które dowodzą wrażliwości kompozytorów. Do powyższych zalicza się Brytyjczyk Dennis Huddleston, bardziej znany pod pseudonimem 36. W internecie można znaleźć całą jego twórczość na bandcampie. Najbardziej przypadła mi do gustu płyta z 2017 roku -"Black Soma", udostępniona przez autora również  na platformie YouTube.  
  Black Soma jest to zwarty projekt, bazujący na podobnych do siebie rozwiązaniach harmonicznych,  celebrowaniu klimatu, sennych pasażach. Wydawałoby się, że nagrano już setki podobnych płyt. Jednak to co wyróżnia Black Somę od innych tego rodzaju dokonań, to wyjątkowe ciepło i melancholia tchnąca z każdej nuty. Gęste jak angielska mgła, generowane pady, otulają melomana kokonem totalnej relaksacji.  Poszczególne kompozycje mają w sobie zalążki melodii, co nadaje im indywidualne cechy. Anglik po mistrzowsku rozgrywa emocje, pozostawiając w pamięci słuchacza potrzebę kolejnego obcowania z jego twórczością. 
Lektura obowiązkowa dla wszystkich fanów ambientu.


niedziela, 7 lipca 2019

Jezioro marzeń - historia utworu



Damian:

Zaczęło się od rozmów o pięknych okolicznościach przyrody, mówiłem Mariuszowi jak ładne są ostródzkie jeziora.Na to on przysłał mi kilkanaście fotek jeziorka z jego okolic. Były bardzo klimatyczne. Doszliśmy do wniosku, że warto byłoby zrobić o tym wspólny kawałek. Namówiłem Mariusza, aby zainstalował sobie program DAW i wirtualny odpowiednik melotronu. Mariusz nagrał solo na klawiaturze komputera w ciągu kilku dni, chyba tez odgłosy kaczek oraz wody i wysłał mi pliki netem. Miałem sporo swojego nigdzie nie wykorzystanego materiału na dysku, więc postanowiłem wokół tej jego solówki zbudować cały utwór. Popracowałem solidnie nad sekwencjami, delayami i przestrzenią. Spróbowałem też dać tam trochę dramatyzmu. Miałem ze 3 wersje utworu, krótką, dłuższą i 9 minutową z gitarą, ale ta ostatnia całkiem gubiła klimat. Została najlepsza, którą już znacie. Do dziś lubię ten kawałek.

Mariusz:

KOCHANI FANI POLSKIEJ NIEZALEŻNEJ EL MUZYKI:

 Ja tylko powiem, że utwór powstał z wzajemnej korelacji artystycznej, z wzajemnej szarpaniny "umysłów" - ale jeśli mogę coś jeszcze dodać, to inspiracją do tego el tworu były moje wyprawy wędkarskie, oraz  utwór mistrza Klausa Schulza w utworze "Crystal Lake". Zależało mi na tym, aby słuchacz został zaatakowany syntetycznym atakiem dźwięków, które otworzą zmysły percepcji, wrażliwości, a innych pobudzą do szukania nowych pokładów wrażliwości. W solówce melotronowej chciałem oddać hołd wybitnemu polskiemu pisarzowi SF Stanisławowi Lemowi, a konkretnie jego kultowej już dziś książki SOLARIS W mojej emocjonalnej solówce na virtual melotron, pewnie odczujecie niezwykły stan niepokoju i niesamowitości, zawarty w tekście Stanisława Lema - dowolność interpretacji jest absolutnie personalna... i o to mi chodziło.


https://dikey.bandcamp.com/track/dreams-lake-feat-mariusz-w-jcik

piątek, 22 marca 2019

Austrati


  W latach 2012-2016 dość intensywnie zajmowałem się komponowaniem el-muzyki. Nie interesowało mnie jednak trzymanie się rytmu metronomu, czy też tworzenie nadzwyczaj subtelnych melodii. Szukałem innych form wyrazu, ekspresji wyrażanej w ramach popularnej muzyki elektronicznej z lat 70., mającej jednak mój własny "pazur". Powstało 55 utworów, z czego kilka czeka na publikację. Pozostałe zebrane są w formie 10 projektów dostępnych na platformie bandcamp. Niedawno, wychodząc naprzeciw sugestiom kilku przyjaciół, zdecydowałem się wydać niekomercyjną składankę z lat 2012-14, na fizycznym nośniku cdrom. Płytę uzupełnia kilka kolorowych, własnoręcznie zrobionych zdjęć przybliżających klimat nagrań.  Całości można posłuchać tu:
W wolnej chwili napiszę jeszcze o tym, co inspirowało mnie przy tworzeniu konkretnych utworów.


środa, 28 lutego 2018

Andymian - Podróże przez... cztery pory roku



    „Cztery Pory Roku” Antonio Vivaldiego po raz pierwszy ukazały się drukiem w 1725 r. Od tej pory dzieło włoskiego kompozytora było źródłem pozytywnych przeżyć dla rzesz melomanów. Oprócz klasycznych wykonań tej muzyki, podejmowano próby transkrypcji "4 Pór" na klawesyn, czy gitarę i orkiestrę symfoniczną. Ten bardzo znany cykl koncertów skrzypcowych stał się też swobodną inspiracją dla duetu Elżbiety i Andrzeja „Andymiana” Mierzyńskich z Olsztyna. Na podwójnym albumie artystów, zatytułowanym "Podróże przez... Cztery Pory Roku" i wydanym w styczniu 2018 r., posłuchać można fragmentów oryginalnej muzyki Vivaldiego w postaci krótkich sampli, które rozpoczynają każdą z czterech suit, jednak główną zawartością kompaktów są osobiste refleksje autorów - zazwyczaj sielankowe klimaty w harmonijnej, syntezatorowej oprawie. Instrumenty klawiszowe Andymiana doskonale współgrają z wokalizami Elżbiety. Wprawne ucho wyłapie wiele niuansów drugiego planu, na przykład ciekawie brzmią subtelne podkłady perkusyjne. To muzyka koncepcyjna, która niektórym słuchaczom przypadnie do gustu przy drugim, trzecim przesłuchaniu. Istotną rolę stanowią też teksty Elżbiety Mierzyńskiej, wydrukowane na osobnej książeczce. Można znaleźć tam zarówno nowe wyrazy wymyślone przez rozpaloną poetycką wyobraźnię, jak i refleksje nad wyraz aktualne i przyziemne ("...kruche ciastka z GMO"). Jak zawsze, dwunasta i trzynasta  płyta w dorobku sygnowanym logo "Andymian", jest nienagannie nagrana technicznie. Jej okładki wypełnia malarstwo Miry Smerek-Bieleckiej. Cały materiał z wizualizacjami w technice fulldrome miał swoją premierę w postaci koncertów pod kopułą Olszyńskiego Planetarium. 


wtorek, 26 września 2017

Robert Schroeder D.M.O Vol.4 Harmonic Decadence



  Robert Schroeder lub Robert Schröder, to postać dobrze znana fanom muzyki elektronicznej. Autor wielu różnorodnych płyt, w tym utworów o komercyjnym charakterze (fantastyczny singiel "Skywalker / Space Detective"),  co jakiś czas wydaje starszy, niepublikowany materiał. Płyty z serii D.M.O są równie udane jak jego klasyczne publikacje. Najnowsza - "Vol.4 Harmonic Decadence" z 2017 roku, to nie tylko sentymentalna podróż do przeszłości, ale przede wszystkim kolejna dawka dobrej, relaksującej muzyki. Te zaginione, a potem odnalezione debiutanckie nagrania Roberta urzekają bowiem nieziemskim wręcz spokojem. Technicznie nie wydają się zbyt skomplikowane: dwie suity w których leniwe sekwencje przeplatają się z melodyjnymi solówkami, trochę efektów... i to chyba wszystko. Ale klimat jaki w 1978 roku powstał dzięki tej sesji wart jest uwagi. Niemiecki kompozytor posiada wyjątkową wrażliwość, którą słychać w jego podejściu do komponowania, w każdej nucie. Kontakt z tą muzyką na pewno poprawi Wam samopoczucie. Zanurzanie się w niuansach "Harmonic Decadence" przypomina trochę podziwianie pracy malarza pejzażów. Polecam kupowanie płyty na stronie Roberta Schroedera: News Music

piątek, 15 września 2017

Jean Michel Jarre - The Concerts in China

   

Pamiętam jak dziś, wracałem wtedy taksówką z podróży. Kierowca miał włączone radio. Jakaś stacja nadawała akurat fragment nowej płyty Jarre'a. I mimo iż to był początek lat 80. i dźwięki wydobywały się z głośnika średniej jakości, usłyszałem muzykę która była na wskroś nowoczesna i oryginalna. Pod każdym względem. Utwór który wtedy poznałem - „Souvenir de Chine”, okazał się reprezentatywny dla całości. Album "The Concerts in China" powalał inwencją i siłą ekspresji artysty. I mimo iż na dwóch czarnych krążkach starsze utwory mieszały się z nowymi, to do dziś uważam "Chińskie koncerty" Jarre'a za wyjątkowe dzieło, jeden z najlepszych performance jakie słyszałem. Inspiracje chińską kulturą, współpraca z lokalną orkiestrą - przyniosły piękny plon w postaci muzyki fascynującej swoją niebanalną strukturą, bogatą harmonią i dużą przestrzenią. Utwory które wtedy miały premierę, "Laser Harp", czy wspomniany na początku jedyny studyjny kawałek „Souvenir de Chine”- były od tej pory wyczekiwane przez fanów na wszystkich koncertach. Z kolei „Arpegiator”- jest dla mnie jedną z 5 najlepszych kompozycji Francuza w całej jego karierze. Długo by o tym wszystkim pisać, na dowód popularności tej muzyki powiem jeszcze, że według strony discogs.com, istnieje ponad 150 wydań tej muzyki na płytach i kasetach.
Wielki talent miał wtedy swoje spektakularne spełnienie.


wtorek, 12 września 2017

Vangelis - L'Apocalypse Des Animaux



   

     Wczesne lata 70. to bardzo ciekawy okres dla muzyki tworzonej na syntezatorach. Płyty które wtedy nagrywano były w pewnym sensie pionierskie i dziś są kanonem stylu. W 1973 roku mało jeszcze znany grecki kompozytor Vangelis wydaje na winylowym krążku skomponowaną trochę wcześniej muzykę filmową. "L'Apocalypse Des Animaux" - to wybrane fragmenty większej całości, będące tłem do dokumentalnych filmów Frédérica Rossifa. Dla tych którzy lubią tego typu obrazy informacja: film ten (epizod "de l'abeille au gorille") jest dostępny w serwisie YouTube. Sceny przedstawiające myśliwych z upodobaniem strzelających do zwierząt mogą jednak nie przypaść gustu co bardziej wrażliwym odbiorcom. Tutaj postaram się napisać kilka słów o samej muzyce. A ta warta jest uwagi. Album rozpoczyna krótki, jedyny dynamiczny na płycie temat "Generique" - czyli czołówka. Później genialny artysta proponuje słuchaczowi wysmakowane, oniryczne utwory, które swoją subtelnością doskonale zaspokajają najbardziej wymagające uszy. W każdej kolejnej odsłonie pojawiają się melodie o smutnym, lub też melancholijnym zabarwieniu. Nie jest to więc muzyka abstrakcyjna, a jednocześnie, mimo iż deklarowana jako ilustracyjna, doskonale daje się słuchać w domowym zaciszu. Mistrzowskie tworzenie klimatu w krótkich formach, operowanie skromną skalą barw, ten minimalistyczny styl autor doprowadził później do perfekcji. W utworze "Le Singe bleu" słychać delikatny motyw grany na trąbce, być może pierwowzór tematu miłosnego z Blade Runnera. Niezwykła mieszanka syntezatorowych padów i akustycznych instrumentów na długo zostawia w stanie pozytywnego zasłuchania. Znakomity solowy debiut niezwykle utalentowanego Greka!