niedziela, 1 listopada 2026

Ian Boddy - Spirits

 


English text below

Byłem nieco zaskoczony, gdy kilka lat temu odkryłem zawartość albumu *Spirits* Iana Boddy’ego. Wcześniej kojarzyłem tego muzyka z klasyczną muzyką elektroniczną i powoli budowanym nastrojem – tymczasem tutaj natrafiłem na dynamiczne kompozycje, utwory z gitarowymi riffami i wyrazistymi solówkami syntezatorowymi. Materiał ten wydaje się wręcz stworzony do wykonań na żywo. Nagrania, które powstały w latach 1983–1984, w ogóle się nie zestarzały i do dziś słucha się ich z ogromną przyjemnością. Kompozytor umiejętnie operuje nastrojem, doskonale wiedząc, kiedy należy podkręcić napięcie. Całość wzbogaca znakomita warstwa rytmiczna, która tchnęła w muzykę dodatkowe życie. W każdym utworze odnajdziemy elementy melodyczne i powracające motywy; momentami słychać vocoder, orientalne inspiracje, a nawet gong – jakość nagrania jest wybitna! Mam również wrażenie, że materiał został poddany remasteringowi, ponieważ brzmi niezwykle przejrzyście – choć być może wcześniej dysponowałem jedynie kopią w formacie MP3? Hmm... nie potrafię sobie dokładnie przypomnieć. Tak czy inaczej, do tych nagrań – pełnych pasji i ognia – zdecydowanie warto wrócić. Stanowią one dowód na niezwykły wenę twórczą artysty! Gorąco polecam.

I was somewhat surprised when, a few years ago, I discovered the contents of Ian Boddy’s album *Spirits*. Previously, I had associated this musician with classic electronic music and a slow-building atmosphere—yet here, I encountered dynamic compositions, tracks featuring guitar riffs, and bold synthesizer solos. This material seems practically tailor-made for live performance. The recordings, created between 1983 and 1984, have not aged a bit and remain a great pleasure to listen to even today. The composer handles mood with skill, knowing exactly when to dial up the tension. The whole experience is enriched by an excellent rhythmic layer that breathes extra life into the music. Every track contains melodic elements and recurring motifs; at times, you can hear a vocoder, Eastern influences, and even a gong—the recording quality is outstanding! I also get the impression that the material has been remastered, as it sounds exceptionally clear—though perhaps I only had an MP3 copy previously? Hmm... I can’t quite recall. In any case, these recordings—brimming with passion and fire—are definitely worth revisiting. They stand as a testament to the artist’s remarkable creative inspiration! Highly recommended.



<!>

Noda Yûki - Soda Sickness

 


English text below

  Noda Yûki to kompozytor z Osaki który gra na gitarze, komponuje piosenki i lubi korzystać z nowoczesnej technologii w tym z syntezatorów. Projekt Soda Sickness to raptem pięć krótkich kompozycji, ale to co od razu zwraca uwagę, to fakt, że praca twórcza sprawia autorowi radość. Utwory niosą pozytywny przekaz, a lekkość formy czyni odbiór muzyki przyjemnym. Arażacje to wypadkowa popu z lekko jazzowymi inklinacjami, wszystko to ładnie wymieszane według pomysłów Nody. Ta muzyka świetnie nadaje się jako tło do podróży samochodem czy podkład do różnych domowych zajęć.  Bezpretensjonalna, naturalna forma relaksacji którą polecam na jesienną depresję. 

 Yûki Noda is a composer from Osaka who plays the guitar, writes songs, and enjoys incorporating modern technology—including synthesizers—into his work. His project, *Soda Sickness*, consists of just five short compositions, yet what immediately stands out is the clear joy the artist derives from the creative process. The tracks convey a positive message, and their light, accessible structure makes for an enjoyable listening experience. The arrangements blend pop with subtle jazz influences—all skillfully woven together according to Noda’s own vision. This music serves as a perfect backdrop for a car journey or various activities around the house. It is an unpretentious, natural form of relaxation—one I highly recommend for warding off the autumn blues.


sobota, 31 października 2026

Cass Anawaty - Continuance

  


English text below

  Cass Anawaty - Continuance to bardzo przyjemna muzyka z Phoenix, Arizona. Każda z pięciu kompozycju zawiera bardziej lub mniej zawaanowaną melodię, która tworzy odpowiedni klimat dla relakasacji i odpoczynku. Wydana na początku 2026 roku płyta spodoba się zarówno miłośnikom ciepłego ambientu, jak i poszukiwaczom nowych, przystępnych dla ucha brzmień. Sugestywna okładka i tytuł sugerują pewnego rodzaju kontemplację otaczającego nas świata. Autor ukrywający pod pseudonimem Cass Anawaty, zaprasza słuchacza do podróży poprzez świat dźwięków wysublimowanych, Odbiorca zapada w rodzaj pozytywnego odrętwienia, dżwiękowego raju, aby na koniec wrócić do rzeczywistości. Syntezatory, gitarowe solówki (Patience My Friend), programowane bity, tworzą niesamowicie pokrzepiającą mieszankę. Jak zresztą inne wydawnictwa Heart Dance Records. Polecam, ta muzyka nadaje się do wielokrotnego odsłuchiwania, może równieź przy blasku świec z bliską osobą?

*Continuance* by Cass Anawaty is a thoroughly delightful musical offering from Phoenix, Arizona. Each of the five compositions features a melody—ranging from simple to more intricate—that sets the perfect mood for relaxation and quiet contemplation. Released in early 2026, the album will appeal both to fans of warm ambient music and to those in search of fresh, accessible sounds. The evocative cover art and title invite reflection on the world around us. The artist, recording under the name Cass Anawaty, takes the listener on a journey through a realm of refined sounds; one can drift into a state of blissful trance—a kind of sonic paradise—before eventually returning to reality. Synthesizers, guitar parts (notably on the track "Patience My Friend"), and programmed rhythms combine to create an uplifting experience, very much in the spirit of other releases from the Heart Dance Records label. Highly recommended—this is music you’ll want to return to again and again; perhaps by candlelight, in the company of someone special?


piątek, 23 października 2026

Sam Rosenthal - Before The Buildings Fell

 

English tekst below

   Sam Rosenthal - Before The Buildings Fell - to jedna z tych płyt których odkrycie jest szczególnie bliskie mojejmu sercu i było bardzo satysfakcjonujace. Muzyka została wydana pierwotnie w 1986 roku na kasecie, a  wydana ponownie kilka razy między innymi na CD w 2000 roku i potem,  jako praca rozszerzona w 2024 roku. I to była dobra decyzja - udostępnić te nagrania dla szerszej publiczności na portalu bandcamp. Autor mieszka w Ameryce i nagrywa też jako Black Tape for a Blue Girl. No cóż, tak piękna muzyka nadaje się do wielokrotnego odsłuchiwania i za każdym razem dostarcza nowych, pozytywnych wrażeń. Każdy kto lubi muzykę elektroniczną z lat 70. i 80. od razu rozpozna chcarakterystyczne dla tamtych lat budowanie nastroju, używanie powtarzalnych motywów i delikatnych melodii, za które można bardzo polubić ten muzyczny zapis. Muzyka, choć zazwyczaj w smutnej tonacji, dostarcza wzniosłych emocji i prawdziwych wzruszeń. Od razu wskoczyła do mojego kanonu 20 najważniejszych płyt z tego gatunku.Takich nagrań nie powstydziłby się żaden uznan, światowej klasy syntezatorzysta. Wielki szacunek dla autora! 

  *Before The Buildings Fell* by Sam Rosenthal is one of those albums whose discovery feels especially close to my heart—a truly rewarding experience. Originally released on cassette in 1986, the music has since been reissued several times, including a CD version in 2000 and, more recently, an expanded edition in 2024. Making these recordings available to a wider audience via Bandcamp was a great decision. The artist, who lives in America, is also known for his work with the project Black Tape for a Blue Girl. This music is so beautiful that it invites repeated listening, offering fresh, positive impressions each time. Anyone who enjoys electronic music from the 70s and 80s will immediately recognize the era’s signature approach to building atmosphere—utilizing recurring motifs and delicate melodies that make this collection so easy to fall in love with. Though often melancholic in tone, the music evokes sublime emotions and genuine, moving sentiments. It has instantly earned a place in my personal canon of the 20 most important albums in this genre. Even a world-renowned, acclaimed synthesizer virtuoso would be proud to have created such work. My deepest respect to the artist!

sobota, 17 października 2026

City of Dawn - Transient Lounge

 City of Dawn - Transient Lounge



English text below  
  Autorem projektu City of Dawn jest Damien Duque nagrywający swoją muzykę w McAllen, Teksas. Te ecyklopedyczne dane niewiele mówią o artyscie, jeśli nie słuchało się jego muzyki. A ta potrafi zachwycić. "Transient Lounge" to muzyka najbllizsza terminowi "ambient, guitar ambient, drone" inspirowana życiem i jego emocjami - jak mówi sam kompozytor. Mój imiennik z wprawą maluje tu pełne harmonii pasaże które niosą ze sobą totalną relaksacje, ukojenie i uzdrowienie.Taki zresztą jest cel autora - aby jego muzyka była formą lekarstwa na różne schorzenia umysłu. Korzystając z długich fraz, typowych dla tego gatunku, dźwięków poddanych różnego rodzaju efektom, Duque daje popis nieszablonowej wyobraźni.  Szerokie przestrzenie, medytacja, zaproszenie do podróży która jednak kończy się dość szybko. Płyta ma bowiem tylko pięć kompozycji i trwa nie dłużej niż pół godziny.   Ale to nie jest czas zmarnowany, a na bandcamp można posłuchać i kupić inne jego dokonania. Polecam!

  City of Dawn is the project of Damien Duque, who records his music in McAllen, Texas. Such biographical details reveal little about the artist unless you have actually heard his music—which can be truly enchanting. "Transient Lounge" falls squarely into the realm of "ambient," "guitar ambient," and "drone," drawing inspiration—as the composer himself explains—from life and its various emotions. With great skill, Duque paints harmonious sonic landscapes that offer profound relaxation, solace, and healing. Indeed, this is the artist’s explicit intention: for his music to serve as a form of remedy for various ailments of the mind. By employing the long, sustained phrases characteristic of this genre and treating his sounds with a variety of effects, Duque demonstrates a highly unconventional imagination. The album evokes vast, meditative spaces—an invitation to a journey that, however, comes to an end rather quickly; it consists of only five tracks and lasts no more than half an hour. Yet, this is time well spent, and you can explore—or purchase—more of his work on Bandcamp. Highly recommended!

                                                  

sobota, 26 września 2026

Damian Koczkodon - Mental Voyage

   W 2026 roku we wrześniu udało mi się wydać trzecią płytę, którą pozwalam sobie tu zareklamować. Materiał jest umownie inspirowany różnymi epokami, miejscami i kulturami Ziemi, ale przede wszystkim jest pretekstem do posłuchania muzyki w stylu ambient. Jest w sieci sporo nagrań tego typu, mimo wszystko postanowiłem podzielić się też swoją twórczością.  Podobnie jak ostatnio, użyłem tu następujących instrumentów: Moog Messanger, Roland Gaia 2, Yamaha Cs1x i klawiatura Arturia Essential 49. Z instrumentów wirtualnych - pakiety Arturia i program DAW: Mixcraft 10.6.
Miłego słuchania dla tych którzy lubią taką twórczość.

In September 2026, I managed to release my third album, which I’d ​​like to promote here. The material draws loose inspiration from various eras, places, and cultures across the globe, but above all, it serves as an invitation to enjoy some ambient music. While there are plenty of recordings of this kind online, I decided to share my own work as well. As with my previous release, I used the following instruments: Moog Messenger, Roland Gaia 2, Yamaha CS1x, and an Arturia Essential 49 keyboard. For virtual instruments, I used Arturia packs, and for the DAW, Mixcraft 10.6.
I hope those who enjoy this style of music find it an enjoyable listen.

sobota, 19 września 2026

Damian Koczkodon - Time for Reflection

 




Pod koniec czerwca 2026 roku wydałem album zatytułowany *Time for Reflection*. To zbiór różnorodnych utworów – od pogodnych po refleksyjne. Pod względem muzycznym płyta zawiera rozmaite eksperymenty, które jednak mieszczą się w ramach klasycznej muzyki elektronicznej. Jest tu mniej programowania, a więcej gry manualnej. Nie aspiruję do prezentowania wirtuozerskich umiejętności czy oszałamiających popisów instrumentalnych; zamiast tego skupiam się bardziej na budowaniu wciągającej atmosfery.

Ten album dedykuję mojej rodzinie i przyjaciołom – zarówno tym, którzy odeszli, jak i tym, którzy pozostali. Instrumenty wykorzystane do nagrania albumu: Moog Messenger, Roland Gaia, Roland Gaia 2, Yamaha Cs1x, Arturia Essential 49, Arturia Minilab 3, gitara elektryczna Pacifica. DAW: Mixcraft 10.6. Do nagrania nie wykorzystałem sztucznej inteligencji.

In late June 2026, I released an album titled *Time for Reflection*. It is a collection of various tracks, ranging from the cheerful to the contemplative. Musically, it involves various experiments that nonetheless fit within the framework of classic electronic music. There is less programming here and more manual playing. I make no claim to demonstrating virtuoso performance skills or dazzling instrumental acrobatics; instead, I focus more on creating an engaging atmosphere.

This album is dedicated to my family and friends. Those who have passed away and those who remain. Instruments used to record this album: Moog Messenger, Roland Gaia, Roland Gaia 2, Yamaha Cs1x, Arturia Essential 49, Arturia Minilab 3, Pacifica electric guitar. DAW: Mixcraft 10.6. I did not use AI for recording.


niedziela, 19 lipca 2026

Damian Koczkodon - Wizard

 Damian Koczkodon - Wizard


 English wersion below

  W lutym 2026 roku opublikowałem w serwisie Bandcamp swoją kolejną płytę "The Wizard". Jest ona wyrazem szacunku dla twórczośći Ursuli K. Le Guin, amerykańskiej pisarki której wyobraźnia i humanizm pociągają mnie od lat młodzieńczych. Jej książka "Czarnoksiężnik z Archipelagu" (ang. A Wizard of Earthsea) została wydana w Polsce w 1983 roku.  Opowiada o dojrzewaniu młodego człowieka i konsekwencjach jego wyborów. Serdecznie polecam! Jest to jedna z niewielu pozycji w stylu fantasy do której wracam. Muzyka jaką stworzyłem, nie jest scisłą ilustracją treści książki, bardziej próbą intepretacji jej klimatu i zapisem mojej kompozytorskiej kondycji.  Muzyka nie była tworzona przy pomocy A.I., więc zawiera wszystkie moje warsztatowe niedoskonałości. Tak ma być. Jestem twórcą niezależnym, więc ta twórczość jest całkowicie wolna od nacisków i sugestii otoczenia. W istocie tworzona dla własnej satysfakcji. Jeśli Ci się spodoba, to będzie mi miło, ale w sumie to nie ma wielkiego znaczenia wobec wieczności. Muzyka została nagrana na Moog Messenger, Yamaha CS1X, Roland Gaia 1 i 2, Donner B1,  Arturia Beatstep, oraz wielu wirtualnych instrumentach z pakietów Arturia i Cherry Audio. 

In February 2026, I released my next album, "The Wizard," on Bandcamp. It's a tribute to the work of Urszula K. Le Guin, an American writer whose imagination and humanity have captivated me since my youth. Her book, "A Wizard of Earthsea," was published in Poland in 1983. It tells the story of a young man's coming of age and the consequences of his choices. I highly recommend it! It's one of the few fantasy titles I return to again and again. The music I created isn't a strict illustration of the book's content, but rather an attempt to interpret its atmosphere and record my compositional condition. The music wasn't created using artificial intelligence, so it includes all my technical imperfections. That's how it should be. I'm an independent creator, so this work is completely free from pressure and suggestions from others. Essentially, it's created for my own satisfaction. If you like it, I'd be pleased, but ultimately, that doesn't matter much in the face of eternity. The music was recorded on Moog Messenger, Yamaha CS1X, Roland Gaia 1 and 2, Donner B1, Arturia Beatstep, and many virtual instruments from Arturia and Cherry Audio packages.

https://dikey.bandcamp.com/album/the-wizard

sobota, 15 listopada 2025

DigitalSimplyWorld J'm The End 5

 


    DigitalSimplyWorld to artysta który w latach 2011-2016 dominował w polskiej muzyce elektronicznej zarówno pod względem ilości tworzonego materiału jak i odwagi w penetracji podobnych podgatunków: ambient, noise, chillout, trance i wielu podobnych. Jego muzyka często wymyka się definiowaniu i ta determinacja, odwaga w otwieraniu nowych drzwi, innego postrzegania muzycznej tkanki przyciągnęła moją uwagę. Polecam jego dorobek z tamtych lat, dostępny na platformach Jamendo i Bandcamp. To może być ciekawe estetyczne jak i terapetutyczne doświadczenie. Muzyka tworzona często przy pomocy jednej klawiatury, programu Ableton i autorskich zapisów otoczenia  Potem autor robi około 9 lat przerwy, którą sporadycznie przerywa, biorąc udział w nagraniu mojej płyty: Traces of old Artifacts (2022) W końcu, w 2025 roku Jarek wraca do  nagrywania i publikowania nowej i starej muzyki z łatwością jaką robi się rano w kuchni kanapki :).  Dalej penetruje niezbadane soniczne obszary i ... cierpliwość odbiorcy.  Ostatnio DSW wydał muzykę pt.  J'm The End 5 - dedykując ją mojej wrażliwości -  dziękuję. Ten materiał miał w domyśle trochę prowokować. No cóź. W swojej estetyce odwołuje się do różnych korzeni, słychać w pewnym momencie nawet metalowy growl. Mi jednak ta muzyka jawi się jako kontrolowane dzieło, słyszę w niej porządek i logikę przekazu. Nie jest to coś nieprzyjaznego, za to na pewno intensywnego w formie. Jest w tym  bunt i gniew, wyrażony jednak w formie kompozycji, niewerbalnej agresji.     Propozycja na pewno nie dla wszystkich, ale koherentna i przejrzysta. Każdy rodzaj muzyki znajduje swoich zwolenników, więc równiez i ta ma na to szansę. Świadectwo ducha jej twórcy i jego emocji. Dobrze Cię znowu słyszeć. 


środa, 2 kwietnia 2025

Damian Koczkodon - Ubik



 W czasach, gdy muzyka elektroniczna uległa skomplikowanej cyfrowej ewolucji, a technologia pozwala artystom na budowanie monumentalnych ścian dźwięku, Damian dokonał czegoś niemal zapomnianego – stworzył atmosferę z minimalnych środków. To umiejętność, która zanikła wraz z erą analogowych syntezatorów i organicznej surowości dźwięku. Jego płyta nie jest kolejną produkcją przeładowaną efektami, lecz subtelną podróżą przez przestrzenie dźwiękowe, które idealnie rezonują z duszną, paranoiczną atmosferą Ubika Philipa K. Dicka.


Już od pierwszych taktów albumu czuć, że Damian odwołuje się do tradycji niemieckiej elektroniki lat 70. Przemyślana oszczędność, chłodne, syntetyczne pejzaże i sekwencje rytmiczne rodem ze szkoły berlińskiej przywołują echa klasyki Kraftwerku, ale nie są mechaniczną imitacją. To muzyka żyjąca własnym oddechem, pulsująca cichym niepokojem i hipnotyzującym rytmem.


Każdy utwór na płycie to odrębny fragment dźwiękowej rzeczywistości, a zarazem część większej, organicznej całości. Ambientowe pasaże stopniowo wciągają słuchacza w świat, który wydaje się równie złudny i plastyczny jak rzeczywistość bohaterów Dicka. To ścieżka dźwiękowa do świata, w którym nic nie jest pewne, czas ulega erozji, a rzeczywistość się rozpada. Minimalistyczne, syntetyczne dźwięki stapiają się tu z subtelną dramaturgią, budując napięcie, ale nigdy nie przytłaczając.


Największą siłą tej płyty jest jej zdolność do współistnienia z literaturą. To nie tylko muzyka do słuchania – to muzyka do przeżywania, do towarzyszenia w podróży przez strony Ubika. Słuchając jej podczas lektury, można odnieść wrażenie, że została napisana specjalnie po to, by wydobyć z książki Dicka jeszcze więcej mroku, melancholii i subtelnej grozy.


Damian udowodnił, że w czasach, gdy muzyka często gubi się w nadmiarze, siła tkwi w prostocie. To album, który zasługuje na uwagę – zarówno miłośników klasycznej elektroniki, jak i tych, którzy szukają muzyki z duszą, w której dźwięk i przestrzeń tworzą coś więcej niż tylko sumę swoich części.


Pobierz, zanurz się w dźwiękach i pozwól tej płycie przenieść cię do świata, w którym rzeczywistość jest równie nieuchwytna jak zapach Ubika unoszący się w powietrzu.

Jarosław Świerczyński

In an era where electronic music has undergone a complex digital evolution and technology allows artists to build monumental walls of sound, Damian has accomplished something almost forgotten – creating atmosphere with minimal means. This is a skill that has faded along with the age of analog synthesizers and the organic rawness of sound. His album is not another production overloaded with effects but a subtle journey through sonic landscapes that perfectly resonate with the dense, paranoid atmosphere of Ubik by Philip K. Dick.


From the very first notes of the album, it is clear that Damian draws from the tradition of German electronic music of the 70s. Thoughtful restraint, cool synthetic landscapes, and rhythmic sequences reminiscent of the Berlin school echo the classic work of Kraftwerk, but they are not mere mechanical imitations. This is music that breathes on its own, pulsating with quiet unease and a hypnotic rhythm.


Each track on the album is a separate fragment of an auditory reality, yet also part of a larger, organic whole. Ambient passages gradually pull the listener into a world that feels as elusive and malleable as the reality of Dick's characters. The minimalist, synthetic sounds merge with subtle dramaturgy, building tension but never overwhelming.


The greatest strength of this album is its ability to coexist with literature. This is not just music to listen to – it is music to experience, to accompany you on your journey through the pages of Ubik. Listening to it while reading, one might feel that it was composed specifically to bring out even more darkness, melancholy, and subtle horror from Dick's novel.


Damian has proven that in an age where music often gets lost in excess, true power lies in simplicity. This is an album that deserves attention – both from lovers of classic electronic music and those seeking music with a soul, where sound and space create something greater than the sum of their parts.


Download it, immerse yourself in the sounds, and let this album transport you to a world where reality is as elusive as the scent of Ubik lingering in the air.



Ubik

poniedziałek, 20 czerwca 2022

Przemysław Rudź - koncert na Międzynarodowym Festiwalu Fantastyki SedeńCon




    
  W dniach 16-19.06.2022 roku odbył się cykliczny Międzynarodowy Festiwal Fantastyki SedeńCon. Ośrodek Rewita Waplewo okazał się doskonałą lokalizacją. Kilka kilometrów od Olsztynka, w pobliżu pięknego jeziora Maróz można było się zrelaksować korzystając z pięknej pogody, a organizatorzy Festiwalu zadbali o liczne atrakcje dla fanów. Niestety, z powodów ograniczeń zdrowotnych skorzystałem tylko z chwili odpoczynku nad jeziorem, gdzie obserwowałem strzelanie z łuku. Szkoda że nie spotkałem Marka Baranieckiego porozmawiałbym z nim o jego powieści "Głowa Kasandry", ale może jeszcze przyjdzie na to czas? Wraz z czwórką moich przyjaciół łatwo trafiliśmy do czystej i zadbanej sali kinowej kurortu. Idealne pomieszczenie na taki kameralny koncert szybko wypełniło się melomanami. Na scenie, na ekranie projektora, widać było duże zdjęcia Klausa Schulze i Vangelisa oraz daty ich narodzin i śmierci. Koncert miał być bowiem swoistym hołdem dla tych kamieni milowych muzyki elektronicznej Wreszcie pojawił się również sam Przemek Rudź - bohater wieczoru. "Ale schudłeś" - rzucił mi w przelocie, testując sprzęt na scenie. To gość z klasą, pomyślałem i jest jak zawsze miły.
    Po kilku minutach wszystko było gotowe. Padła kwestia: Kto zapowie koncert? Okazało się że Przemek ma za sobą rzetelnie przygotowany kapitał ludzki i odpowiedni człowiek podjął wyzwanie. Posłuchaliśmy więc kim byli tak ważni dla muzyki elektronicznej Klaus Schulze i Vangelis. Ponieważ na sali panowała luźna atmosfera, to z miejsc dla widowni padło kilka istotnych szczegółów dotyczących polskich akcentów w muzyce Vangelisa. Tak, tu siedzieli prawdziwi znawcy tej muzyki. Dowiedzieliśmy się również, kim jest autor muzyki stojący na scenie. Przemek powiedział, że zacznie od utworu będącego ukłonem w stronę omawianych i widocznych na ekranie twórców. Faktycznie, nietrudno było wychwycić motywy utworu Crystal Lake z płyty "Mirage" i fragmenty "Spiral" które to kompozytor wplótł w swoją autorską wizję. O ile improwizacja na temat Klausa brzmiała trochę hipnotycznie, to Vangelisa "Spirala" wyróżniła się bardzo mocną organową frazą. Polskiemu kompozytorowi dobrze udało się oddać charakterystyczną pompatyczność Greka z lat 70. Po tak specyficznym wstępie Rudź cofnął się w czasie. Wspomniał jak red. Kordowicz w 2009 roku zadzwonił do niego zainteresowany prezentacją jego pierwszej płyty "Summa Technologiae". I z tego znakomitego debiutu poświęconego Stanisławowi Lemowi słuchacze mogli przypomnieć sobie bardzo klimatyczną muzykę. Potem, kontynuując wspomnienia, gdański muzyk postanowił pokazać to, co ma najlepszego w dorobku i z głośników popłynął utwór z jego drugiego albumu "Cosmological Tales": Let there be Light. Tak, to była prawdziwa uczta dla fanów elektronicznych brzmień. Później, między innymi, przy pomocy syntezatorów audytorium mogło podróżować na Czerwoną Planetę, oraz trochę podumać nad ciężką pracą marynarzy, która była inspiracją do płyty "Masters of Own Fate". Publiczność reagowała żywiołowo bijąc brawa. W pewnym momencie dwóch słuchaczy siedzących przede mną, zaczęło się kołysać w rytm muzyki, inny wykonywał dłonią jakieś tajemnicze znaki, nie poddające się łatwej interpretacji. Było bardzo miło. Istotne jest też to, że muzyk nie poszedł na łatwiznę, część materiału grał na żywo, na pewno solówki i niektóre efekty. Półtoragodzinny koncert zakończył się klamrą - utworem rozpoczynającym show i tak czas muzycznej uczty upłynął niesamowicie szybko. Zanim jednak opuściłem gościnny Festiwal, podszedłem przywitać się z artystą. Po drodze spotkałem jego sympatyczną małżonkę, która podając mi dłoń rzekła: "Damian, prawda?". Ujęło mnie to, po dziesięciu latach pamiętać imię takiego skromnego gościa? Niesamowite! Chwilę rozmawiałem z małżeństwem, potem mój młody ukraiński przyjaciel Iwan, absolwent dziecięcej szkoły muzycznej zrobił mi zdjęcie z Przemkiem. Trzeba było zejść ze sceny (niepokonanym) i wracać do Ostródy,
  O godzinie 23, trochę już zmęczony, kleiłem sample ryczących dinozaurów do mojego nowego utworu "Old History". Wtedy zadzwonił do mnie opiekun ukraińskiej grupy Evgen, podziękował mi za pomysł wyjazdu na ten koncert. My nigdy nie słyszeli takiej muzyki, powiedział, to było dobre emocjonalne przeżycie. Również tak uważam. Oby takich więcej!








wtorek, 1 lutego 2022

Micado - One Week in Heaven

 




 English version below

  Gdy pojawia się piękna muzyka, człowiek zazwyczaj czuje się szczęśliwy. Tacy po prostu jesteśmy. Za pomocą muzyki można wprowadzić się w dobry nastrój. Tak to działa. Istnieje też powiedzenie: "Czuć się jak w niebie". A co byś zrobił, gdybyś trafił na siedem dni do nieba? Jakkolwiek  sobie to wyobrażasz, duet Micado proponuje słuchaczom taką wyimaginowaną muzyczną podróż.  MICADO to  dwie osoby: Frans Lemaire i Koenraad Vanderschaeve z Belgii. Obaj panowie zaprosili do współpracy kilku przyjaciół, profesjonalnych muzyków. Skomponowano dziewięć uroczych utworów. Wstęp, siedem dni w niebie i powrót do domu. Muzyka jest różnorodna i każdy utwór ma swoje indywidualne cechy.  Każdy znajdzie coś dla siebie. Można usłyszeć czyste fortepianowe sola, delikatne sekwencje, czy też motywy orientalne. Chóry i kobiece wokalizy. Niektóre kompozycje utrzymano w stylu ambient i świetnie się tego słucha po zmroku ze słuchawkami na uszach. Do takiego odbioru zachęcają też muzycy. Do skomponowania tej muzyki użyto znakomitego instrumentarium i sampli z różnych bibliotek. Szczegółowo można o tym przeczytać na stronie bandcamp duetu gdzie można posłuchać utworów i je kupić. Płyta została opublikowana niedawno  - 28 stycznia 2022 roku. Czyli gorąca nowość. Polecam dla wrażliwych na piękno słuchaczy.  Płytę promuje też film na Youtube. 

   


   When beautiful music appears, a person usually feels happy. We are just like that. You can put yourself in a good mood with music. That's how it works. There is also a saying: "Feel like you are in heaven". What would you do if you were in heaven for seven days? However you imagine it, the MICADO duo offer their listeners such an imaginary musical journey. MICADO is two musicians : Frans Lemaire and Koenraad Vanderschaeve from Belgium. Both gentlemen invited 4 professional friend-musicians to cooperate *in the new album 'One Week in Heaven ' . Nine lovely titles have been composed. Intro, seven days in heaven, and go home. The music is diverse and each track has its own individual characteristics. Everyone will find something for himself. You can hear pure piano solos, delicate sequences or oriental motifs. Choirs and female vocals. Some compositions are kept in the ambient style and it is great to listen to it after dark with headphones on. Musicians also encourage this reception. Excellent instrumentation and samples from various libraries were used to compose this music. You can read about it in detail on the Micado bandcamp website  https://micado.bandcamp.com/album/one-week-in-heaven, where you can listen to the songs and buy them. The album was published recently - on January 28, 2022.  So hot news. I recommend it to listeners who are sensitive to beauty. All the tracks from the album are shared  by a musicvideo on the Youtube channel of Frans Lemaire. 




    


wtorek, 18 stycznia 2022

The Orb -The Orb's Adventures Beyond The Ultraworld

 


  English version below
  Pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika syntezatorów, bitów i sampli. Alex Paterson i Jimmy Cauty pchnęli tym albumem muzykę na nowe tory. W latach 70. była moda na muzykę ambitną, improwizacje i szczyptę filozofii. W latach 80 pojawiła się new romantic i wzrosło zapotrzebowanie słuchaczy  na melodie wpadające w ucho, muzykę nadającą się do tańca.  To co ukazało się w 1991 roku na "The Orb's Adventures Beyond the Ultraworld" było próbą zaspokojenia wszystkich potrzeb. Założyciele The Orb wymieszali w tyglu swojej wyobraźni najróżniejsze rzeczy i ... osiągnęli wielki komercyjny sukces. Album w wersji dwupłytowej zawiera bardzo przebojowe utwory jak i dłuższe, refleksyjne formy muzyczne. Muzyka do tańca w klubie jak i słuchania w domowym zaciszu. Umiejętnie  zmiksowano dziesiątki różnych sampli w dowcipny sposób, wcześniej niespotykany, a bardzo atrakcyjny dla uszu. Udana praca znalazła wielu naśladowców i można śmiało powiedzieć, że ta muzyka się nie zestarzała.  Wielu znawców uważa że jest to jeden z najbardziej wpływowych albumów.  Zgadzam się z tym oczywiście. Ogromny, stale rosnący, pulsujący mózg, który rządzi z centrum ultraświata dalej czeka na odkrycie i swoich nowych fanów.

  A must for every lover of synthesizers, beats and samples. Alex Paterson and Jimmy Cauty took music to a new level with this album. In the 70s there was a fashion for ambitious music, improvisations and a pinch of philosophy. In the 1980s, new romantic emerged and the audience's demand for catchy melodies, music suitable for dancing, grew. What was released in 1991 on "The Orb's Adventures Beyond the Ultraworld" was an attempt to satisfy all needs. The founders of The Orb mixed various things in the crucible of their imaginations and ... achieved great commercial success. The double-disc version of the album includes very hit songs as well as longer, reflective musical forms. Music for dancing in the club and listening at home. Dozens of different samples were skillfully mixed in a funny way, previously unheard of, but very attractive to the ears. Successful work has found many of followers, and it's fair to say that this music hasn't gotten old. Many connoisseurs consider it to be one of the most influential albums. I agree with that of course. The huge, ever-growing, pulsating brain that rules from the center of the ultra-world is still waiting to be discovered and its new fans.





czwartek, 13 stycznia 2022

VANGELIS - Blade Runner Trilogy

 


English version below

    Ukazanie się płyty Blade Runner Trilogy 2007 było dużym wydarzeniem dla miłośników muzyki Greka i fanów filmu. Krytycy i znawcy tematu szczegółowo opisali swoje wrażenia poddając muzykę i wnikliwej analizie. Nie widziałem potrzeby powtarzania lub obalania różnych twierdzeń na temat tego wydawnictwa. Dorzucę tylko klika zdań. Czy materiał ten był potrzebny i jak słucha się go w 2022 roku? 
  Przez długi czas istniał niedosyt i zapotrzebowanie na więcej Vangelisa z tego okresu i paradoksalnie liczne wydawnictwa bootlegowe zaspokajały w jakiejś mierze ten popyt. Więc pojawienie się wersji Trilogy było deko spóźnione i niekoniecznie pokrywało się z oczekiwaniami. Na dodatkowych płytach nie ma tak spektakularnych zapadających w pamięć utworów jak na krążku podstawowym. To fakt. Płyta nr 2 trzyma klimat jedynki i to jest spory kawałek dobrej, relaksacyjnej muzyki zbliżonej charakterem do ambientu. Wyłączasz światło i poddajesz się jej pozytywnej mocy. Na pewno warto go posłuchać wiele razy. Krążek trzeci zatytułowany BR 25 wydaje mi się jednak słabszy i materiał dobrany,  dorobiony trochę "na siłę".  No bo co ma wspólnego z filmem fragment pt. Spotkanie z matką? W sumie nic. Ok. Całość daje się jednak z przyjemnością słuchać. W skali 1 do 5, pierwszej płycie daję 5, drugiej 4, trzeciej 3. 
  Lubię takiego Vangelisa. Na tym wydawnictwie nie ma bowiem tyle pompatyczności jak na niektórych innych płytach Vangelisa. Lubię też film Scotta, jak i pierwowzór filmu - książkę. P.K.Dicka  O czym marzą elektryczne owce. Czasami zastanawiam się: kto by się nadawał do stworzenia muzycznej oprawy filmu Ubik gdyby taki powstał? 


 The release of the Blade Runner Trilogy 2007 album was a big event for Greek music lovers and movie fans. Critics and experts on the subject described their impressions in detail, subjecting the music and careful analysis. I saw no need to repeat or disprove various statements about this release. I will just add a few sentences. Was this material needed and how is it listened to in 2022?

   For a long time there was a need and a demand for more Vangelis from this period, and paradoxically numerous bootleg releases met that demand to some extent. So the release of the Trilogy version was deco late, and not necessarily as expected. There are no such spectacular memorable tracks on the additional discs as on the basic disc. It's a fact. Disc No. 2 has the atmosphere of the first one and it is a large piece of good, relaxing music with a character similar to ambient. You turn off the light and surrender to its positive power. It is definitely worth listening to it many times. The third disc, titled BR 25, seems to me weaker and the material was selected, made a bit "by force". Well, what does the excerpt entitled Meeting your mother? Nothing at all. Approx. The whole, however, can be listened to with pleasure. On a scale of 1 to 5, I give the first record 5, the second 4, the third 3.

   I like this Vangelis. This release is not as pompous as on some other Vangelis albums. I also like Scott's film and the original film - the book. P.K.Dicka What do electric sheep dream about. Sometimes I wonder: who would be suitable for creating the musical setting of Ubik if there was one?


środa, 12 stycznia 2022

Kapitan Nemo - The best of... 1992


 English version below
  Każdy kto w latach 80. słuchał Polskiego Radia i oglądał TVP, kojarzy kojarzy doskonale piosenkę "Lorelai". To był wielki przebój. Skomponował go Bohdan Gajkowski występujący pod pseudonimem Kapitan Nemo. Bardzo utalentowany wokalista, przez wiele lat występujący w charakterystycznym berecie, uznawany jest za prekursora polskiego synt-popu. I faktycznie, oprócz powyższego hitu ukazały się inne melodyjne, wpadające w ucho piosenki. "Elektroniczna cywilizacja',"Słodkie słowo", "Bar Paradise", "Idę wciąż do ciebie", "Samotność jest jak bliski brzeg", oraz wiele innych potwierdzających potencjał wykonawcy. Co mogli usłyszeć i zobaczyć między innymi widzowie festiwalu Opole 1984. Chociaż minęły lata i moda na muzykę new romantic przeminęła, utwory Kapitana Nemo mają w sobie coś, co nie pozwala o nich zapomnieć. Podczas pisania słucham składanki szesnastu utworów: "The Best of Kapitan Nemo" z 1992 roku. Jest to czysta przyjemność. Bezpretensjonalne teksty, proste efekty, chórki, klarowne aranżacje. Radość płynąca z tworzenia muzyki jest jej największą siłą. Kilka płyt i kilka składanek to ciekawy dorobek zapewniający Bogdanowi Gajkowskiemu trwałe miejsce w panteonie rodzimych artystów. Warto więc wracać do tej muzyki pełnej atrakcyjnych bitów i miłych dla uszu brzmień syntezatorów.

   Everyone who listened to Polish Radio and watched TVP in the 1980s knows the song "Lorelai" perfectly well.  It was a big hit.  It was composed by Bohdan Gajkowski, who appears under the pseudonym Kapitan Nemo.  A very talented singer, for many years appearing in a characteristic beret, is considered a precursor of Polish synt-pop.  And in fact, in addition to the above hit, other melodic, catchy songs were released.  "Electronic civilization", "Sweet word", "Paradise Bar", "I'm still going to you", "Loneliness is like a close shore", and many others confirming the potential of the performer What could the audience of the Opole 1984 festival hear and see, among others.  Years have passed and the fashion for new romantic music has passed, the songs of Kapitan Nemo have something in them that will not let you forget about them. While writing I listen to a compilation of sixteen songs: "The Best of Kapitan Nemo" from 1992. It's pure pleasure. Unpretentious lyrics.  , simple effects, choirs, clear arrangements. The joy of creating music is her greatest strength. A few albums and a few compilations are an interesting achievement that gives Bogdan Gajkowski a permanent place in the pantheon of native artists. So it's worth returning to this music full of attractive beats and pleasing to the ears, synthesizer sounds.




niedziela, 9 stycznia 2022

Adelbert von Deyen - Painted Black

 

 English version below
  Adelbert von Deyen był kompozytorem muzyki elektronicznej oraz malarzem nagrywającym w Berlinie. W latach 70. przyjaźnił się z Dieterem Schutze. Owoc tej współpracy można usłyszeć na płycie Inventions (1983). Z jego solowych dzieł najbardziej znana jest piękna płyta  Atmosphere (1980) o której już pisałem na tym blogu. Po wydaniu paru albumów, Adelbert skupił się na innej jego pasji - malowaniu. W końcu wraca do komponowania muzyki wydając płytę CD-R Painted Black (2006). Cóż, to już XXI wiek. I inna muzyka. Utwory są krótkie, aranżacje proste i w większości oparte na rytmie. Tylko na chwilę w fragmencie Greek salad autor przypomina sobie stare klimaty ale trwa to krótko i nie wzbudza większych emocji. Niektóre utwory są zaczęte a nieskończone, całość przypomina wypracowanie gimnazjalisty zrobione w pośpiechu i niedbale. Nie znam późniejszych jego nagrań ale płyta Painted Black zdecydowanie nie należy do tych najlepszych. Adelbert von Deyen umiera 13.02.2018 roku.

 Adelbert von Deyen was an electronic music composer and recording painter in Berlin. In the 1970s, he was friends with Dieter Schutze. The fruit of this collaboration can be heard on the album Inventions (1983). The most famous of his solo works is the beautiful album Atmosphere (1980) about which I wrote on this blog. After releasing a few albums, Adelbert focused on his other passion - painting. He finally returns to composing music with the release of the CD-R Painted Black (2006). Well, it's already the 21st century. And different music. The pieces are short, the arrangements are simple and mostly rhythm-based. Only for a moment in the fragment of Greek Salad, the author remembers the old atmosphere, but it is short and does not arouse much emotions. Some songs are started and endless, the whole thing resembles a high school student's essay done in a hurry and carelessly. I don't know his later recordings, but the Painted Black album is definitely not one of the best. Adelbert von Deyen dies on February 13, 2018.

piątek, 7 stycznia 2022

Terry Riley ‎– A Rainbow In Curved Air

 


 English version below
 
 Terry Riley to amerykański kompozytor, często nazywany pionierem muzyki minimalistycznej. Postać barwna i nietuzinkowa, przede wszystkim autor innowacyjnych muzycznych technik. Koniecznie poczytaj o tym w encyklopedii. Dziś parę słów o jego płycie – A Rainbow In Curved Air. Został nagrana w 1968 a opublikowana w 1969 roku. Do dziś doczekała się ponad 40 wznowień i wpłynęła na znanych muzyków takich jak Pete Townshend czy Mike Oldfield. Zawartość "A Rainbow..." to dwie kompozycje trwające każda około 20 minut. Mimo upływu ponad 40 lat słucha się ich znakomicie. Są tu obecne charakterystyczne dla tego muzyka pętle powtarzających się fraz, liczne opóźnienia, improwizacje zapisane na magnetofonach szpulowych. Poddane modyfikacji dźwięki organ, klawesynu i instrumentów perkusyjnych toczą się na kanale lewym i prawym subtelnie ale zdecydowanie. Powstaje szczególny nastrój potęgowany w drugim utworze przez saksofon. Celebrowanie emocji w trochę egzotycznej oprawie. Być może dla młodych odbiorców wydać się to może monotonne. Ja uważam te nagrania za fascynujące. Muzyka Terry Rileya to piękno ukryte w trochę trudniejszej muzycznej formie niż piosenka, ale na pewno warte odkrywania. Lekko psychodeliczny raj overdubbingu ciągle czeka na nowych fanów.

  Terry Riley is an American composer, often referred to as the pioneer of minimalist music. A colorful and extraordinary figure, primarily the author of innovative musical techniques. Be sure to read about it in the encyclopedia. Today a few words about his album - A Rainbow In Curved Air. It was recorded in 1968 and published in 1969. To date, it has had over 40 reprints and has influenced famous musicians such as Pete Townshend and Mike Oldfield. The content of "A Rainbow ..." consists of two compositions each about 20 minutes long. Despite the passage of over 40 years, they are listened to perfectly. There are loops of repeating phrases characteristic of this music, numerous delays, improvisations recorded on reel to reel tape recorders. The modified sounds of the organ, harpsichord and percussion roll on the left and right channels subtly but definitely. A special atmosphere is created, which is intensified in the second track by the saxophone. Celebrating emotions in a slightly exotic setting. Perhaps for young audiences it may seem monotonous. I find these recordings fascinating. Terry Riley's music is a beauty hidden in a slightly more difficult musical form than a song, but definitely worth exploring. The slightly psychedelic overdubbing paradise is still waiting for new fans.



czwartek, 6 stycznia 2022

The Emerald Dawn - Searching for the Lost Key


English version below

   Kiedy czuję lekki przesyt instrumentalną muzyką elektroniczną, sięgam do progresywnego rocka. "Searching for the Lost Key" (2014) grupy The Emerald Dawn to prawdziwy diament. Będąc pod urokiem tej muzyki, postanowiłem napisać o niej i muzykach kilka zdań. Grupa zawiązała się w Edynburgu, a potem przeniosła do St. Ives w Kornwalii.  Gdy obejrzałem na mapie te miejsce, łatwiej było mi zrozumieć, czym mógł się inspirować zespół. Piękne okolice! Grupa tak mówi o sobie: " multiinstrumentalistyczny, symfoniczny kwartet rocka progresywnego, który łączy elementy muzyki klasycznej, jazzu i rocka w celu stworzenia własnego, oryginalnego, charakterystycznego i ekscytującego brzmienia – brzmienia, które jest kinowe, epickie, eksperymentalne i potężne". To prawda i dobra autoreklama. Debiutancki album jest dziełem trzech wykonawców. Na koncertach może to dawać pewne ograniczenia brzmieniowe.  Pani Katrina "Tree" Jane Stewart gra głównie na syntezatorach Rolanda i śpiewa, czasami wykonując solowe partie na innych instrumentach (flet, gitara). Allan "Ally" Brian Carter również gra na klawiaturze Roland, jednak przede wszystkim wykonuje gitarowe solówki. A gra na gitarze wspaniale, z wielkim uczuciem, jakby świat miał się jutro skończyć. Za bębnami zasiada Tom Jackson. Muzyka chociaż wykonana przy pomocy niewielu instrumentów, ma dużą siłę oddziaływania. Poszczególne nagrania trwają około 10 minut, to w zupełności wystarczy aby poczuć się szczęśliwym. Tworzy się niesamowita atmosfera - jedna z największych zalet wydawnictwa. Wokale Tree i Ally i solówki saksofonowe uzupełniają podstawowe brzmienie  dodając muzyce uczucia. Partie klawiszy nie są specjalnie wyrafinowane, często grają jak mocne organy. Można odnieść wrażenie,  że to muzyka nagrana w latach 70. Równie ciekawie brzmi gitara przy wsparciu efektów pedałowych które potęgują jej brzmienie i dodają ekspresji.  Praca perkusji jest oszczędna. Może Tom zbyt wyrazistą grą nie chciał zdominować tej szczególnej atmosfery? Naprawdę -"Searching for the Lost Key" to godne polecenia dziełko. Szczere. Na filmach grupa cieszy się swoim występem i są bardzo autentyczni. Od tamtego czasu wydali jeszcze kilka płyt i dużo koncertują. Ciekawe czym mogą jeszcze zaskoczyć? 





 When I feel a little saturated with instrumental electronic music, I reach for progressive rock.  "Searching for the Lost Key" (2014) by The Emerald Dawn is a real diamond.  Being charmed by this music, I decided to write a few sentences about it and the musicians.  The group was founded in Edinburgh and then moved to St.  Ives in Cornwall.  When I looked at this place on the map, it was easier for me to understand what the band could be inspired by.  Beautiful surroundings!  The band says about themselves: "a multi-instrumentalist, symphonic progressive rock quartet that combines elements of classical music, jazz and rock to create their own original, distinctive and exciting sound - a sound that is cinematic, epic, experimental and powerful."  That's true and it's a good self-advertisement.  The debut album is the work of three performers.  At concerts, this may result in some sonic limitations.  Ms. Katrina "Tree" Jane Stewart mainly plays Roland's synthesizers and sings, sometimes performing solo parts on other instruments (flute, guitar).  Allan "Ally" Brian Carter also plays a Roland keyboard, but mostly does guitar solos.  And he plays the guitar wonderfully, with a great feeling as if the world would end tomorrow.  Tom Jackson is behind the drums.  Music, although performed with the use of only a few instruments, has a great impact.  The individual recordings last about 10 minutes, which is more than enough to make you feel happy.  An amazing atmosphere is created - one of the greatest advantages of the publishing house.  Tree and Ally vocals and saxophone solos complete the basic sound and add a feeling to the music.  The key parts are not particularly sophisticated, they often play like a strong organ.  You get the impression that this is music recorded in the 70s. The guitar sounds equally interesting with the support of pedal effects that enhance its sound and add expression.  Drum work is sparing.  Maybe Tom did not want to dominate this special atmosphere with too expressive a game?  Really - "Searching for the Lost Key" is a really worth recommending.  Honest.  In the movies, the group enjoys their performance and is very genuine.  Since then, they have released a few more albums and are touring a lot.  I wonder what else they can surprise?


 

środa, 5 stycznia 2022

Bertrand Loreau - Séquences

 


English version below

  W poszukiwaniu tajemniczej, intrygującej i niebanalnej muzyki, trafiłem na kilka płyt pewnego francuskiego kompozytora. Bertrand Loreau urodził się w rodzinie zafascynowanej muzyką klasyczną, więc pobierał nauki gry na klasycznym fortepianie. Ale gdy w maju 1977 roku wybrał się na koncert Klausa Schulze w Nantes, postanowił wcześniejsze fascynacje syntezatorami przekształcić w życiową pasję. W swojej biografii Bertrand tak opisuje swoje wrażenia po wysłuchaniu płyty "Moondawn" niemieckiego muzyka: "Mogłem grać w ten sam akord na Polymoogu całą godzinę. - To jest tak piękne". No cóż - dobrze go rozumiem. Owocem autorskiego trudu Francuza są pełne uroku, ciekawie skomponowane albumy, zawierające dużo podniosłej i ciepłej muzyki. 
  Za reprezentatywny uznałem krążek CD-R: "Séquences" wydany w 2010 roku. Kompilacja z kilku koncertów organizowanych w 1988 i 2005 roku jest dość dynamiczną składanką która dobrze oddaje talent i charakter artysty. Fascynujące sekwencje rzeczywiście dominują na większości nagrań i każdy fan "szkoły berlińskiej' chętnie będzie słuchał będzie kolejnych utworów z radością. Piękne to brzmi w stereo i dobrze działa na emocje. Aż sam mam ochotę włączyć swój Oddysey Behringer i też stworzyć kilka nowych sekwencji. Tak, muzyka Bertranda zachęca do podobnej zabawy w komponowanie. Jest miejscami dość surowa, czasami urozmaicona melodią. Jest obecna perkusja ale i romantyczna zaduma. Dla każdego coś dobrego. Hipnotycznie powtarzające się dźwięki relaksują ciało i duszę. Niesamowite! 
W końcu ósma kompozycja dobiega końca i czas wrócić do rzeczywistości.  
  Bertrand Loreau komponuje do dziś. Na kilku ostatnich płytach wspiera go Frédéric Gerchambeau i te możesz kupić na ich wspólnym Bandcampie. A dosłownie 4 stycznia tego roku niemiecki label wydaje jego krążek zatytułowany Let The Light Surround You.
 
  In search of mysterious, intriguing and original music, I found several albums by a French composer. Bertrand Loreau was born into a family fascinated by classical music, so he studied to play the classical piano. But when in May 1977 he went to a concert by Klaus Schulze in Nantes, he decided to turn his previous fascination with synthesizers into a life passion. In his biography, Bertrand describes his impressions after listening to the German musician's "Moondawn" album: "I could play the same chord on the Polymoog for an hour. - It's so beautiful." Well - I understand him well. The fruit of the Frenchman's effort are charming, interestingly composed albums, containing a lot of sublime and warm music.
   I consider the CD-R "Séquences" released in 2010 as representative. The compilation of several concerts organized in 1988 and 2005 is quite a dynamic compilation which well reflects the talent and character of the artist. Fascinating sequences really dominate most of the recordings and any "Berlin School" fan will be eager to listen to the next songs with joy. It sounds beautiful in stereo and works well for emotions. Bertrand's music encourages you to play with your own composing. It is quite raw at times, sometimes varied with melodies. There is drums but also romantic reverie. Something good for everyone. Hypnotically repetitive sounds relax body and soul. Amazing!
 Finally, the eighth composition comes to an end and it's time to get back to reality.
   Bertrand Loreau still composes today. On the last few albums he is supported by Frédéric Gerchambeau and you can buy these on their bandcamp. And literally on January 4 this year, the German label releases his album entitled "Let The Light Surround You".

wtorek, 4 stycznia 2022

Perge - Pleonasms



English version below

 Album ten został wydany w 2016 roku przez dwóch wielbicieli Tangerine Dream: Grahama Getty i Matthew Stringera Jeśli ktoś posłuchałby przypadkowo tej muzyki, mógłby pomyśleć że to dźwięki słynnego niemieckiego trio Tangerine Dream z trasy koncertowej 1980 roku oraz 1986. Album wyglądający jak artefakt mandarynkowy z początku dekady lat 80., wersja analogowa - to radość dla oczu fana Perge i oczywiście Tangerine Dream. Brytyjski duet wprowadza nas w tajemniczy i zarazem piękny świat pejzaży analogowych dźwięków charakterystycznych dla TD  z początku lat 80. Mroczny utwór rozpoczynający, to improwizacja przypominająca fragmenty koncertu w Berlińskim Palast Der Republik grupy TD. Każdy dźwięk który słyszymy to uczta dla prawdziwego fana muzyki elektronicznej, a przede wszystkim dla tych starych fanów grupy TD. Panowie Getty i Stringer na tym albumie nie plagiatują utworów TD, co mnie cieszy, każdy dźwięk to skok w czasy kiedy analogowe instrumenty były ważne i wspomagane przez cyfrowe maszyny, dawały nową jakość w muzyce elektronicznej. Perge świetnie wprowadza elementy nowych instrumentów, które są wspierane przez sample typowe dla TD początku dekady lat 80. Dla mnie osobiście to najbardziej kreatywny okres w działalności legendarnego trio z Niemiec. Perge umiejętnie potrafi na tym albumie wydobyć esencje charakterystycznego brzmienia tamtych lat nie tylko dla TD, ale i podobnych wykonawców z kręgu Berliner Schule. Mój ukochany fragment tego albumu, to ostatnie romantyczne dźwięki utworu Atempotal Dispersion, skojarzenia do kultowego Tangram są oczywiste, ale jest tu ten unikatowy i przepiękny klimat, który ozdabiał koncerty TD w tamtych latach. Mam wrażenie jakbym naprawdę odkrył nieznany bootleg z 1980 roku. Dzięki utworowi Soliloquy oraz The Cool Sands of Vermillion możemy poczuć się jak na koncertach TD z trasy w 1986 roku. Fantastyczna jest energetyczna sekwencja w The Cool Sands of Vermillion. Myślę że sam Chris Franke byłby zadowolony z alternatywnej wersji Cool Breeze of Brighton... Jest ta moc, jest ten niesamowity duch i energia. Album bardzo mi się podoba i dobrze że panowie Getty i Stringer kultywują to co najpiękniejsze w muzyce Tangerine Dream. Myślę że Perge przyczynia się do integracji fanów TD na świecie, oraz powoduje, że nowe pokolenia będą sukcesywnie odkrywać piękną i oryginalną muzykę.

Mariusz Wójcik

  This album was released in 2016 by two fans of Tangerine Dream: Graham Getty and Matthew Stringer. If someone listened to this music by accident, one might think it was the sounds of the famous German trio Tangerine Dream from the 1980 and 1986 tour. The album looks like a mandarin artifact from the beginning the decades of the 80s, the analog version - a joy for the eyes of a Perge fan and of course Tangerine Dream. The British duo introduces us to the mysterious and beautiful world of landscapes with analog sounds characteristic of the TD from the early 1980s. The dark opening piece is an improvisation resembling fragments of a concert at the Berlin Palast Der Republik by TD group. Every sound we hear is a feast for a true fan of electronic music, and above all for those old fans of the TD group. Gentlemen Getty and Stringer on this album do not plagiarize TD songs, which makes me happy, each fragment is a leap into the times when analog instruments were important and supported by digital machines, they gave a new quality in electronic music. Perge is great at introducing elements of new instruments, which are supported by samples typical of the TD of the early 1980s. For me personally, it is the most creative period in the activity of the legendary trio from Germany. On this album, Perge is able to skillfully bring out the essence of the characteristic sound of those years not only for TD, but also for similar performers from the Berliner Schule circle. My beloved fragment of this album is the last romantic sounds of the song Atempotal Dispersion, the associations to the cult Tangram are obvious, but there is this unique and beautiful atmosphere that decorated TD concerts in those years. I feel like I really discovered the unknown bootleg from 1980. Thanks to the song Soliloquy and The Cool Sands of Vermillion, we can feel like at TD concerts from the 1986 tour. The energetic sequence in The Cool Sands of Vermillion is fantastic. I think Chris Franke himself would be happy with the alternative version of Cool Breeze of Brighton ... There is this power, there is this amazing spirit and energy. I like the album very much and it's good that gentlemen Getty and Stringer cultivate what is most beautiful in Tangerine Dream's music. I think that Perge contributes to the integration of TD fans in the world, and causes that new generations will successively discover beautiful and original music.

Mariusz Wójcik